CA19-9, CEA ve Hematolojik Parametrelerin Helicobacterlori, Gastritis Etiology ve Endokoskopik Lesiyonların Değerlendirilmesi

Giriş Giriş

Üst karında acı ve rahatsızlık olarak tarif edilen Dyspepsia, her yıl nüfusun dörtte birini etkiler. Gastroduodenal ülser gibi organik nedenler olsa da, esophagitis, pancreaticobiliary hastalık, gastrit, ikili, gastrit prekancerous lesion ve / veya gastrik kanseri sık keşfedildi.

Endooskopik muayene, organik nedenleri belirlemek için en yaygın kullanılan tanı prosedürüdür. Gastritis, gastrik mucosa'nın inflamasyonudur, bu da dispepsia'nın büyük bir nedenidir. Sydney sınıflandırma sistemine göre, akut, kronik ve özel formlara ayrılmıştır, özel formlar da kronik gastrit olarak kabul edilir. HP, psik ülser hastalığına neden olan önemli bir insan patojenidir, gastrit, gastrik adenocarcinoma ve gastrik lenfoma, yanı sıra dispepcyoma. (1, 29, 30)Bakteri, birçok insanda sadece küçük bir inflamasyona neden olsa da, uzun vadeli HP-indüklenen gastrik inflamasyon genellikle atrofik gastritte sonuçlar verir, bu da ilk aşama olarak gastrit kanserinin ilk aşaması olarak düşünüldüğü düşünülmektedir. (2, 31, 32). Epidemiyolojik bulgulara dayanarak, Dünya Sağlık Örgütü, HP'yi 1994'te tip kanserojen bir ajan olarak sınıflandırdı ve bu sınıflandırma 2012 yılında doğrulandı. (3)CA 19-9 ve CEA gibi Tumor işaretleyicileri, popülasyonda yaygın olan malignancy için ekran için kullanılan biyomarkersler, halkta yaygındır. CA 19-9, renkli, hepatocellular ve esophageal kanserler dahil olmak üzere birçok gastrointestinal malgnancide artırılır ve pankretik kanser hastaları takip etmek için kullanılır. (4)CEA, özellikle kolon, akciğer, medullary tiroid, meme, gastrik veya pankretik adenocarcinoma ile ilişkilendirilir, renkli kanserlerin takibinde kullanılır(5)Hemogram parametreleri birçok hastalıkta sistemik inflamasyonu değerlendirmek için değerlendirildi. Leukosits, neutrophil sayımında bir artış ve lenfosit sayımında strese fizyolojik bir yanıt olarak azalmaya neden olduğundan, NLR ve PLR, sistem inflamasyonunun hassas işaretleyicileri olarak değerlendirilebilir(6, 7) . Mevcut çalışmanın amacı, HP enfeksiyonunun ve gastrik mukosal lesion, CA19-9, CEA, NLR, PLR ve hematolojik parametreler arasında herhangi bir bağlantı olup olmadığını görmekti.

Malzemeler ve Yöntemler

Konular

Çalışma, uygun hazırlıktan sonra 100 erkek ve 106 kadın dahil edildi ve hemogramdan elde edilen 18 yaşın üzerindeki toplam 206 hastayı içeriyordu. Çalışma bir kesitsel retrospektif çalışma olarak yapıldı.

Etik Açıklama

Mevcut çalışma, yerel etik kurullar tarafından onaylanmıştır (2019/22) ve Helsinki Deklarasyonunun hükümlerine uygun olarak, tıbbi araştırmaya rehberlik etmek için etik ilkeleri beyan etmektedir. Bilgilendirilmiş onay, endoskopik prosedürden önce tüm hastalardan elde edildi.

Yöntem Yöntemleri

Endoscopies Olympus EVIS EXERA, GIF Q150 (serial no: 2205164) cihazı ile yapıldı. Endokoskopik teşhisler gastroenteroloji uzmanı tarafından kaydedildi ve endooskopik biyopsi örneklerinin histopolojik muayenesi ve HP'nin varlığı patoloji uzmanı tarafından gerçekleştirildi. Serum CEA ve CA 19-9 seviyeleri, Abbott Architect i2000SR (Abbott Laboratuvarları, Abbott Park, IL, USA) aracı ile Abbott Commercial Kit kullanılarak ölçüldü. CEA seviyeleri 0-3 ng/ml ve CA 19-9 arasında 0-37 U/ml normal olarak kabul edildi. Hemogram, Abbott Hücre-Dyn 3700 tam kan sayımı cihazı kullanılarak ölçüldü (Abbott Laboratories, Abbott Park, IL, USA), bu üç boyutta lazer ışığı kullanarak hücreler incelendi ve floresan sinyalleri iki açıdan. NLR ve PLR hemogram sonuçlarını inceleyerek hesaplandı. Kayıtlı verilerin tümü hastane kayıt sistemi kullanılarak retrospektif olarak elde edildi.

18 yaşın altındaki hastalar, hamile veya kadınları, akut veya kronik pankretitis, karaciğer cirrhosis, akut cholangitis, obive jaundice, enflamatuar bağırsak hastalığı, aktif GI kanaması, hastalık tarihi, kontrolsiz diyabet, kontrolsiz hipertansiyon, rheumatic hastalığı, aktif enfeksiyon, uzun süreli NSAID, PPI (proton pompası inhibitörü), Hundice, enflamatuar bağırsak hastalığı, aktif GI kanaması, malignitenin tarihi, kontrolsiz diyabet, kontrolsiz hipertansiyon, kontrolsiz hipertansiyon, romatizm, romatizm, uzun süreli NSAID_{2 2} Önceki 2 haftada reseptör bloker veya antibiyotik kullanımı, GIS obion ve / veya perforasyon, aktif sigara içenler ve HP eradikasyon tedavisi alan kişiler mevcut çalışmadan dışlanmışlardır.

İstatistiksel Değerlendirme

İstatistiksel analiz için IBM SPSS 20 (Statistics Program for Social Sciences) kullanılmıştır. Dağıtımın normal olup olmadığını değerlendirmek için Kolmogorov-Smirnov testi, normal dağılımı olmayanlar için öğrenci t-testi, normal dağıtım olmadan olanlar için Mann-Whitney-U testi, normal dağılımı olmayanlar için bir çok karşılaştırma, normal dağıtım ile olanlar için One-way ANOVA. Wallis testi, Chi-square testi ve Fiber tam test, kategorik verileri karşılaştırmak için kullanılmıştır. p<0.05'in önemi kabul edildi.

Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar

Çalışmaya dahil edilen 206 hastanın ortalama yaşı 53±16.5, 64 (31) HP (+) idi. En genç yaş 18 iken, en yaşlı yaş 83 idi. HP(+) hastaların ortalama yaşı 51.4± 18.8 yıl, 41 (yüzde 64) kadın ve 23 (yüzde 36) erkek HP (-) hastaların 142 (68.9%) bulundu. HP'nin yaşı (-) 53.7±15.4 yıl, 6545 (%7) kadın ve 77 (54.2) erkek [Table-1] idi. Her iki grupta da yaş farkı yoktu. (p=0.40). HP (+) bireyleri erkek cinsiyetten daha yüksek bulundu (p=0.016). CA19-9, CEA, NLR, PLR ve diğer hemogram parametreleri açısından, HP (+) ve (-) bireyler arasında önemli bir fark yoktu.

Veriler, HP'nin varlığına dayanan atrum ve korpus için analiz edildi. HP'nin gastrit atrum ve aynı zamanda korpus bölgesinin varlığına göre, serum CA 19-9, CEA, NLR, PLR seviyeleri HP (+) ve HP (-) olarak ikiye bölünmüştü. serum CA 19-9, CEA, NLR ve PLR seviyeleri açısından bu gruplar arasında önemli bir fark yoktu [Figure-1]. Endokoskopik biyopsi ve histopolojik değerlendirme sonucu olarak, mide (+) / (-) ve lökosit, lenfosit, monosit, neutrophil, basofil, eosinofili, hemoglobin ve MCV gibi iki gruba ayrılmıştır. Korpus'taki lenfosit sayımı, HP (-) ile HP (+) ile kıyasla önemli ölçüde daha yüksek bulundu (p=0.018, 2228± 744.7.228±650.9) [Figure-2].

Hastalar endoskopi sonucu olarak gastrit durumuna göre değerlendirildiklerinde, gastrik mucosa, 162 hastada normal, 162 hastada yüzeysel gastrit ve 36 hastada alkali reflux gastrit bulundu. HP (+) normal gastrik mucosa ile bireyler, yüzeysel gastrit ve alkali reflux gastrit ile olanlar, serum CEA, CA 19-9, NLR, PLR seviyeleri ve diğer hemogram parametrelerine göre analiz edildi, normal gastrit ve alkali reflux gastrit ile olanlar arasında fark yoktu. Endokoskopik değerlendirmelerinin bir sonucu olarak, hastalar normal gastrik mucosa ile bölünmüşlerdir, gastrik erozyon ve gastrik ülserle olanlar ve ayrıca CA 19-9, CEA, NLR seviyeleri ve diğer hemoglobin parametrelerine göre değerlendirildi. NLR normal gastrik mucosa'dan daha yüksekti (p=0.0001). serum CA19-9, CEA ve hemoglobin seviyeleri gruplar arasında önemli değildi (p>0.05) [Figure-4].

Hastalar normal gastrik mucosa ile üç gruba ayrılırken, gastrik erozyona maruz kalanlar ve üst GIS endoskopik değerlendirmelerinin sonucunda, serum PLR, MCV, eosinofili, bazofil ve monosit düzeylerine göre değerlendirildiler. PLR seviyesi normal gastrik mucosa grubundan daha yüksek bulundu (p=0.0001). MCV, eosinofili, bazofil ve monosit seviyeleri açısından gruplar arasında önemli bir fark yoktu. monosit sayımı, normal gastrit mucosa ve gastrik erozyona kıyasla önemli ölçüde daha yüksek bulundu (p=0.002, p=0.008, sırasıyla) [Figure-5].

HP (+) olan bireyler normal gastrik mucosa ile karşılaştırılınca, sırasıyla gastrik erozyon ve üst GI endoskopinin sonuçlarına göre gastri19-9 ve NLR seviyeleri normal gastrik mucosa ile karşılaştırıldı (p= 0.021, p=0.004). serum CEA ve hemoglobin seviyeleri açısından gruplar arasında fark yoktu [Figure-6]. HP (+) olan bireyler normal gastrik mucosa ile olanlar olarak 3 gruba ayrıldıklarında, üst GI endoskopinin sonuçlarına göre gastrik ülserde daha yüksekti (p=0.024). MCV açısından gruplar arasında fark yoktu, eosinofili, bazofili ve monosit seviyeleri [Figure-7].

HP(+) olan bireyler normal gastrik mucosa grubu ile 3 gruba ayrıldıklarında, üst GI endoskopinin sonuçlarına göre gastrik serkosa grubuna göre (p=0.038) daha yüksek bulundu. serum leukosit ve lenfosit seviyeleri açısından, gruplar arasında fark yoktu [Figure-8].

Tartışma Tartışma Tartışma

En tanınmış GIS şikayetlerinden biri dispepsia. Erkeklerde kadınlardan daha yaygındır ve onun inme yaşı ile artmaktadır. Seppepsia'nın yaygınlığının farklı toplumlarda% 25-50 arasında değiştiği gözlemlenmiştir. (8). Gastritis, ikili ülser, gastrik ülser, GERD, NSAID kullanımı ve antibiyotik kullanımı, organik dispepsianın en yaygın nedenleri arasındadır. (9)HP enfeksiyonunun sağlıklı kontrollerden daha yaygın olduğu bildirildi (10)Kronik HP enfeksiyonu, gelişmiş ülkelerdeki midenin atrumunda en yaygın olarak görülür ve genellikle ikili ülserlerle ilişkilidir. Gelişmekte olan ülkelerde, HP enfeksiyonu korpusta daha yerelleştirilmiştir. Bu durumda, HP enfeksiyonu kronik gastrit, gastrit atrofi ve vazif karsinomatörün indüktördür. (11). Çalışmaları HP ve tümör işaretleri ve hemogram parametreleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmesine rağmen (6, 12, 13)literatürde yüzeysel gastrit, alkali reflux gastrit, gastrik ülser ve gastrik erozyon ve tümör işaretleri ve hemogram parametreleri arasındaki ilişkiyi araştırmak için yeterli veri yoktur. Sonoskop gibi bazı prosedürler tarafından teşhis edilen gastrik patolojilerin tahmin edilebilirliği, serumda görülen işaretleyicilerle, bu yönde çalışmamıza ilham verdi. Literatürdeki çeşitli çalışmalar, HP frekansının yıllar ve bölgelere göre değiştiğini ve Batı toplumlarında ve Türkiye'nin batısında nispeten daha düşük olduğunu gösteriyor. (14–18) HP'nin çevredeki yetersiz seviyesi gibi bazı faktörler, önceki çalışmalarda bulunan sonuçlardan daha düşük olabilir.

Şu anki çalışmada, CA 19-9 ve CEA düzeyleri arasında HP (+) ve (-) gruplar arasında önemli bir fark olmadığını gördük. Xu et al. (12)CEA seviyesi HP (+) ve (-) önemliydi (p<0.001). Mevcut çalışmanın sonuçlarındaki farklılıklar için önemli bir neden, sonuçların sosyo-kültürel farklılıklar ve bu çalışma nüfusunun ve Çin bireylerinin beslenme alışkanlıkları nedeniyle daha anlamlı olabileceğidir ve çalışmadaki örnek büyüklüğü çok daha büyük. Ancak, mevcut çalışmanın sonuçlarını daha değerli kılan şey, HP'nin bir yöntem olarak histopolojik tanısıdır. Xu et al. sadece tanı amaçlı seroloji kullandı. HP enfeksiyonunun tanısında histolojinin (95-98%) özelliği, serolojik testlerin (86-95). CA 19-9 seviyeleri açısından, her iki çalışmada HP enfeksiyonu açısından önemli bir fark bulunamadı.

enflamatuar süreçler ve enfeksiyonlarda, leukosit, neutroil ve plaka sayımı artırabilir. HP, hem bağışıklık yanıtını etkinleştiren ve bastıran mekanizmaları aktive eder. HP'de, leukocytosis, neutrophilia, monocytosis ve basofilya, mukosal inflamasyonun sistemsel etkisi olarak bekleniyor. Mevcut çalışmada, leukosit ve neutrophil sayıları HP(-) grubunda istatistiksel olarak daha yüksek bulundu (p=0.67, p=0.81)(19). PLT'ların sayısı da akut bir aşama tepki veren olduğundan, HP enfeksiyonu gibi enflamatuar süreçleri arttırması bekleniyor. MPV'de bir artışa neden olur (mean plakalet hacmi), PDW (katıl dağıtım genişliği), PLR (partilet/lymphosit oranı) ve PLT sayıları (20).

Çeşitli çalışmalarda, HP (+) ve (-) hastalar karşılaştırıldığında, hematolojik parametreler açısından farklı sonuçlar elde edilir. Sonuçlar bu şekilde ortaya çıkmanın nedeni, bakteri virulence ve ev sahibi savunma sisteminin cevabının kişiden kişiye önemli farklılıklar göstermesidir ve bu laboratuvar değerlerine yansıtılır. Bize HP enfeksiyonunun tanısı ve prognozuna rehberlik edecek anlamlı bir parametre elde edemedik, özellikle leukosit formülünden. Çalışmada NLR ve PLR oranlarının HP (+) hastalarda daha yüksek olduğu sonucuna vardığımız sonuç, bu parametrelerin inflamasyonun güvenilir işaretleyicileri olduğunu belirtti. Bununla birlikte, sonuçlarımızın istatistiksel öneminin eksikliği, bu parametrelerin teşhisinde kullanılması ve HP enfeksiyonunun takip edilmesiyle ilgili önerileri yapmamıza izin vermez. (20–22, 27, 28).

HP patojen, gastrit atrum ve korpus'taki farklı davranışları sergilemektedir. gastrit atrumda, çoğunlukla ülserlerle ilişkilidir, ancak gastrik korpus bölgesinde daha karsinojenikdir ve gastrik kanserle daha güçlü bir ilişki vardır. Bu nedenle, endoskopik biyopsi sonuçlarını antrum ve korpus için ayrı değerlendirdik. Antrum'da, HP (+) ve HP (-) ve CEA, CA19-9, NLR, PLR ve hemogram parametreleri arasında fark yoktu. Korpus'taki lenfosit sayısı HP (-) HP (+) grubundakinden daha yüksek bulundu. (p=0.018). Literatürdeki çalışmalar, lenfosit sayımının hem HP (+) ile daha yüksek hem de daha düşük olduğunu göstermektedir. (19, 22, 23).

CEA, CA 19-9 seviyeleri, NLR, PLR ve HP (+) ve HP (-) gruplarının gastrit [Figure-3] varlığına göre ayrı olarak değerlendirildi.

NLR ve PLR değerleri, normal gastrik çamurdan daha yüksekti (yaklaşık p=0.0001, p=0.0001) [Figure-4, 5]. NLR ve PLR yükseklikleri, HP (+) grubunda belirgin kaldı (p=0.04, p=0.024), HP'de (-), ancak NLR'nin mide erozyonunda belirgin olmasına rağmen, PLR yükseklik normal gastritten daha yüksekti (p=0.011). gastrik ülserleri olan hastalar normal gastrik mucosa ve gastrik erozyonu olanlardan daha yüksek bir miktara sahipti (yaklaşık p=0.002, p=0.008) [Figure-5]. gastrik ülser, monositozun bir nedeni olarak düşünülmese de, noosit seviyeleri, mevcut çalışmada normal gastrik mukosa ve gastrik erozyonu olan hastalarda daha yüksekti. HP (+), gastrik ülserleri olanlar, mide erozyonuna ve normal gastrik mukosa'ya kıyasla monositlerini kaybettiler, ancak HP'de (-); gastrik ülserler ile olanlar, önemli bir monosit yükselerek gastrit erozyonuna ve normal mucosa'ya kıyasla anlamlıydılar (p=0.014, p=0.011). Serum monosit yüksekliği, gastrik ülserleri tahmin etmede yararlı bir parametre olabilir. Literatürde tespit edilen bu konu hakkında bir çalışma veya sonuç yoktu. Bu konuda daha kapsamlı bir araştırmanın gerekli olduğu ortaya çıktı.

CA 19-9 seviyeleri HP (+) normal gastrik mucosa [Figure-6] ile karşılaştırıldığında daha yüksekti (p=0.021). CEA seviyeleri arasında bir fark yoktu. HP (+) grubunda, CA 19-9 yükseklik erozyonu tahmin etmede yararlı bir parametre olabilir. Ancak, bu ilişkiyi öneren çalışmaların küçük sayısı, (24, 25) Bu mevcut çalışma dahil, bu konuda daha büyük çalışmalar için ihtiyaç olduğunu gösterir.

Neutrophil sayımı, NLR ve PLR seviyeleri HP(+) hastalarında (p=0.038, p=0.004, p=0.024, sırasıyla) [Figure-6 ve Şekil-8) daha yüksek bulundu. NLR ve PLR, HP (+) grubundaki gastrik erozyonu olan hastalarda anlamlı olarak daha yüksek bulundu, her ikisi de HP varlığından bağımsız olarak değerlendirildi. Bu sonuçlara göre, HP'nin varlığından bağımsız olarak gelişmiş olan erozyonla ilgili inflamasyonlar tetiklenebilir ve buna göre NLR ve PLR seviyeleri, bu da inflamasyon işaretleyicileri olarak kabul edilebilir, normal gastrik mucosasasa ile ilgili daha yüksek olabilir (20, 21, 26).

Mevcut çalışmanın güvenilirliğini göz önünde bulundurmak, HP'nin varlığı, çalışma sonuçlarının etkileyebileceğini ve bu şekilde incelenen hasta grubu daha homojen, bilgi güvenilir kayıtlara dayanıyor ve HP'nin varlığı, histopathological endooskopik biyopsisi ortaya çıkıyor. Çalışma bazı kısıtlamalara sahiptir; çünkü mevcut çalışmada yer alan tüm bireyler, Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne disptik şikayetlerle poliklin kliniğine uygulanan hastalardır. Histoloji incelememiz HP'nin varlığını ortaya çıkardı. HP pozitifliği için duyarlılığı, büyük ölçüde HP'nin midedeki yamail katılımı nedeniyle yaklaşık% 80'dir. Bu nedenle, bazı HP(+) olarak kabul edilebiliriz (-). Bu oran, tanı için seroloji ve urea-breath testi gibi ikinci bir test ekleyerek azaltılabilir. Çalışma, toplam 206 hasta değerlendirildikten bu yana daha büyük grupları temsil etmek için yetersiz olabilir çünkü hastalar belirli dışlama kriterlerine göre seçildi. Mevcut çalışma bir gözlemsel retrospektif çalışma olduğundan, HP enfeksiyonunun ve endoskopik bulguların ve serum tümör işaretleyici değerleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmenin nedenlerini ortaya çıkarmak için yeterli bilgi sağlayamaz. Aktif veya önceki kanserin öyküsüne sahip olanlar ve endoskopin sonucu olarak kanser tanısı alanlar çalışmaya dahil edilmedikçe, örnekümüzde tanınamayan kansere sahip hastalar olabileceğini göz ardı edemeyiz ve bu bireylerin laboratuvar değerleri mevcut çalışmanın sonuçlarını etkileyebilir.

Sonuç Sonuç Sonuç

Çoğu dispepsia vakasının kökeni bilinmiyor olsa da, bazı hastaların endoskopik tarama ile teşhis edilebilir şikayetleri olduğunu biliyoruz. Mevcut çalışmada, bu konuda daha büyük ve potansiyel bir tasarımla elde edilen sonuçların tahmin edilebilirliğini araştırarak literatüre katkıda bulunuyoruz.