The Ulutas Medical Journal p-ISSN 2149-0430 e-ISSN 2149-388X

The Ulutas Medical Journal · ISSN 2149-0430 (basılı), 2149-388X (çevrimiçi) · https://www.ulutasmedicaljournal.com/?mno=90703

Araştırma Makalesi · Açık erişim

Tip-II Diyabet Mellituslu Hastalardaki Hastalarda Trace Element ve Lipid Profil

Başlık, özet ve tam metin makine çevirisidir. İngilizce aslı

  • Abdullah Arpaci1
  • Hasret Ecevit2
  • Muhittin Onderci3
  • Meral Urhan Kucuk2
  • Serdar Olt4
  1. Hatay Mustafa Kemal University, Medical Faculty, Department of Biochemistry, Hatay, Turkey ROR
  2. Hatay Mustafa Kemal University, Medical Faculty, Department of Medical Biology, Hatay, Turkey ROR
  3. Adıyaman University, Medical Faculty, Department of Biochemistry, Adıyaman, Turkey ROR
  4. Adıyaman University, Medical Faculty, Department of Internal Diseases, Adıyaman, Turkey ROR
PDF indir (349.7 KB) Nasıl atıf yapılır doi:10.5455/umj.20200305101734

Özet

Giriş: Bu çalışma, Orta Doğu Türkiye'deki Adıyaman eyaletindeki hastaların iz element düzeyleri ve T2DM arasındaki ilişkiyi araştırmak amaçlanmıştır. Malzemeler ve Yöntemler: Bu çalışma, T2DM ile teşhis edilen 49 sağlıklı konu ve 80 hasta içeriyor. Çalışma popülasyonu, T2DM ve iyi glycemik kontrol (GGC) ve T2DM ve fakir glycemik kontrol (PGC) ile sağlıklı kontrollere ve hastalara bölünmüştü. Biyokimyasal parametreler ve iz element seviyeleri üç grupta karşılaştırıldı. Sonuçlar: Hızlı kan şekeri (FBG) ve triglyceride (TG) seviyeleri hem diyabetik gruplarda hem de GGC grubundakinden daha yüksekti (p<0.05). Düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL-C) ve kolesterol (CHO) seviyeleri kontrol grubundakinden daha yüksekti (p < 0.05). GGC grubundan daha yüksekti (p<0.05). Elevated manganese (Mn) ve Kromium (Cr) düzeyleri hem diyabetiklerde bulundu ve PGC grubunda kontrollerden daha yüksekti (p<0.05). Sonuç: Hiperglycemik ve dislipidemik profiller GGC grubuna kıyasla PGC grubunda önemli ölçüde yüksekti, T2DM'de düzenli takip ve tedavinin önemini önermiştir. T2DM ve iz elementlerinin seviyeleri Mn, Cr ve Ca gelecekte daha fazla onay gerektirir.

Anahtar kelimeler

Tam metin

Tam metnin makine çevirisidir; geçerli sürüm İngilizce asıldır. İngilizce aslı

Giriş Giriş

Diyabet mellitus yüksek kan şekeri seviyeleri ile karakterize edilen bir metabolik bozukluktur (1, 2). Yaşam tehdit edici sağlık problemlerinin potansiyel riskini taşır ve ölüm kalitesini azaltabilir ve mortalite artırılır (3)Tip II diyabet mellitus (T2DM) insülin direncinin bir sonucu olarak meydana gelen hiperglisemi ile karakterize edilir, kas veya birdipoz hücreleri insülin direncinin normal seviyelerine uygun şekilde cevap veremez (1)Yüksek kan şekeri seviyeleri, kalbi etkileyen genel damar hasarına yol açıyor (4)Gözler, (5), böbrekler (6)Ve sinirler (7) Ve çeşitli olumsuz komplikasyonlara yol açıyor.

Ne yazık ki, diyabet mellitus'un küresel yaygınlığı şu anda artan ve sağlık sistemleri ve ulusal ekonomilere yük sağlamak. 2017 yılında Uluslararası Diyabet Federasyonu verileri, 18-99 yaş arası 451 milyon insanın diyabetle yaşadığını ve bu sayının 2045 milyona kadar arttığını belirtti. (8)Kentselleşme ve ekonomik gelişme nedeniyle yaşam tarzındaki değişiklikler, fiziksel aktiviteyi azaltıp obeziteyi artırmaya yol açan, şimdi T2DM'nin yaygınlaşmasının dramatik olarak dramatik bir şekilde artmasını sağlayacaktır. (9).

T2DM'nin bir komplikasyonu, metal metabolizmanın izlerinin bozulmasıdır (10). Trace elementleri, temel bileşenler veya düzenleyici, immünolojik ve antioksidan işlevleri biyolojik sistemlerde gerçekleştirerek yaşam sistemlerinde önemli bir rol oynar. (10, 11)Bununla birlikte, diyabet ve engelli iz metal homeostasis arasındaki ilişki belirsiz kalır (2)Metal elementlerin izleyebileceği gibi, sentez, salıverme, ve/veya insülin reaksiyon mekanizmasını etkileyebilir. (12, 13)Birkaç fikir, iz elementleri ve T2DM arasındaki ilişki hakkında önerilmiştir. (14–20)Ancak mevcut kanıtlar çelişkilidir. Bu, etnik, coğrafi özellikleri, yeme alışkanlıkları ve seçilen çalışma popülasyonlarının sınırlamalarını yansıtabilir. Bu nedenle T2DM ile hastalarda diyabet ve iz elementleri arasındaki belirgin ilişkiyi doğrulamak için daha fazla çalışma gereklidir.

Mevcut çalışma, T2DM ile Türkiye'nin güney doğusundaki Adyaman eyaletindeki elemanları arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçlamaktadır. Seçilmiş T2DM hasta nüfusu sağlıklı bir kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, kan şekerinin biyokimyasal parametreleri (FBG), kolesterol (UC), triglycerid (TG), yüksek çözünürlükte lipoprotein (HDL-C), ve düşük seviyeli lipoprotein (K), kalsiyum (Ca), ve magnezyum (Mg) açısından karşılaştırıldı.

Malzemeler ve Yöntemler

Konular

Bu çalışma, Adiyaman Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne kabul edilen T2DM tanısı alan toplam 49 sağlıklı kontrolden oluşuyordu. Bu çalışma popülasyonu üç gruba ayrılmıştır: sağlıklı kontroller (kontrol grubu; n=49) ve iki T2DM grubu: iyi glycemik kontrol (GGC grubu; n=38) ve hastalar zayıf glycemik kontrol (PGC grubu; n=42). Hastalar FBG değerlerine göre iyi ve fakir glycemik kontrolü olan gruplara tayin edildi, Amerikan Diyabet Derneği tarafından tavsiye edildiği gibi, FBG seviyeleri ≥7.0 mmol/L olan hastalar PGC grubu olarak tespit edildi. (21)Hamile kadınlar, 18 yaşın altındaki bireyler, diğer kronik hastalıklarla (cancer, otoimmun hastalığı vs.) çalışmaya dahil edilmedi.

Etik Açıklama

Çalışma, Adiyaman Üniversitesi Etiği Komitesi (2011/02-1) tarafından onaylandı ve katılımcılardan sonra her konuda yazılı onay alındı. Tüm deneyler Helsinki Bildirgesinin onets of the Declaration of the Tenets of the Declaration of Helsinki.

Laboratuvar Analizi

Venous kan örnekleri EDTA tüpleri ve 10 dakika boyunca 3000 rpm'de toplandı. Yüzde sonra, kan serumu ve plazma kısmı analize kadar -20°C'de ayrılmıştır ve depolanmıştır. Biyokimyasal parametreler (FBG, CHO, TG, HDL-C ve LDL-C) spektrfofofotometrik olarak ölçülmekteydi (Advia Centaur 1800, Siemens) serum örnekleri, iz elementleri (Se, Mn, Zn, Cu, Cr, Na, K, Ca, ve Mg) indüktif olarak homojen plazma kütle spektrometri (ICP-MS; Perkin Elmer, Nexion-350X) (22, 23)Bu sonuçlar daha sonra gruplar arasındaki karşılaştırmalar tarafından değerlendirildi.

İstatistiksel analiz analizi

İstatistiksel analizler SPSS 21 yazılımı ile gerçekleştirilmiştir. Grupların biyokimyasal parametre değerleri ve iz element seviyelerini ANOVA ve Kruskal Wallis testi tarafından analiz edildi. ANOVA analizinden sonra, en az önemli fark (LSD) ve Tamhane'nin analizi ikili karşılaştırmalar için kullanıldı. Kruskal Wallis'in analizinden sonra Bonferroni düzeltmesi (Mann-Whitney U testi) ikili karşılaştırmalar için kullanıldı. Bir değerin değeri p<0.05 Bonferroni düzeltmesi dışında tüm analizler için istatistiksel olarak önemli kabul edildi.

Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar

Çalışmamızda, FBG'nin tüm çiftleştirilmiş karşılaştırmalarında önemli bir fark görüldü (p=0.001 Tüm eşleştirilmiş karşılaştırmalarda) ve TG (p=0.003 ve p=0.001 GGC-Control ve PGC-Control karşılaştırmaları sırasıyla). Kontrol grubuna kıyasla her iki diyabetik grupta önemli ölçüde daha yüksek olduğu gözlemlendi. Dahası, FBG (İngilizce)p=0.001) ve TG (p=0.013GGC'ye kıyasla PGC grubunda önemli ölçüde daha yüksek bulundu (Table 1). CHO seviyeleri hem kontrole kıyasla PGC grubunda önemli ölçüde daha yüksek görüldü (p=0.001) ve GGC ()p=0.010Gruplar. Ek olarak, LDL-C seviyesi PGC grubunda kontrole kıyasla önemli ölçüde daha yüksek bulundu. (p=0.002)HDL-C seviyesi açısından diyabet ve kontrol grupları arasında önemli bir fark gözlemlenmedi. (p>0.05)Biyokimyasal analizlerin tanımlayıcı verileri Tablo 1. Çalışma grupları Se, Mn, Zn, Cu, Cr, Na, K, Ca ve Mg'in başka bir aşamasında karşılaştırıldı. Mn ve Cr seviyeleri kontrol grubuna kıyasla her iki diyabetik grupta önemli ölçüde daha yüksek bulundu (p=0.001 Mn açısından tüm karşılaştırmalarda, p=0.001 ve p=0.002 GGC- Control ve PGC-Control karşılaştırmaları, sırasıyla Cr açısından). Ancak, GGC ve PGC grupları arasında önemli bir fark gözlemlenmedi. (p>0.05). Ca seviyesi PGC grubunda kontrol grubuna kıyasla önemli ölçüde daha yüksek görüldü (p=0.021) Diğer çiftler arasında hiçbir önemi yoktu (p>0.05) . Fark, Se, Zn, Cu, Na, K ve Mg çalışma grupları arasında anlamlı seviyeye ulaşmadı (Table 2).

Table 1. Biyokimyasal analizlerin tanımlayıcı istatistik verileri.
Tablo 1: Biyokimyasal analizlerin tanımlayıcı istatistik verileri.
Table 2. İzleme elementleri açısından gruplar arasındaki karşılaştırma
Tablo 2: İzleme elementleri açısından gruplar arasındaki karşılaştırma

Tartışma Tartışma Tartışma

T2DM, insülin direnci ile karakterize edilen kronik bir hastalıktır, daha düşük bir doku yeteneği olarak tanımlanan bir bozukluk insüline bozukluğun bir sonucu olarak insüline yanıt vermesidir. (17)Sonuç olarak, insülin direncinin kan damarları ve sinir hücreleri nedeniyle oluşan hiperglisemimik durum ve nefropatik hastalıklara yol açıyor. (6)retinopati (5)Ve neuropati (7)Ayrıca, T2DM ile insanlar arasında büyük ölüm nedeni olan kardiyovasküler hastalık olarak, (4)Bu nedenle, T2DM, kentselleşme ve ekonomik gelişme nedeniyle yaşam tarzı değişikliklerine sürekli olarak artan büyük bir halk sağlığı sorunudur ve şimdi sanayileşmiş ülkelerde yüksek ekonomik maliyetler uyguluyor. T2DM ayrıca engelli iz element metabolizma ile ilişkilendirilir ve bu bozukluk daha da insülin direncine ve anormal glukoz metabolizmasına katkıda bulunabilir (24) İz element homeostasis'in bakımı, kan şekeri seviyeleri dahil olmak üzere insan vücudunda sayısız metabolik olayın düzenlenmesi için önemlidir. Çeşitli çalışmalar iz elementleri ve diyabet mellitus arasındaki ilişkiyi araştırdı, ancak mevcut veriler tutarlı değildir ve bazen çatışmaktadır. Çalışmamızda FBG, CHO, TG, LDL-C ve HDL- C ve iz elementlerinin seviyeleri Se, Mn, Zn, Cu, Cr, Na, K, Ca ve Mg GGC gruplarında ve sağlıklı kontrollerde karşılaştırdık. FBG, CHO, TG ve LDL-C düzeyleri gruplar arasında önemli bir artış kaydedildi, ancak HDL-C seviyeleri için önemli bir fark yoktu. FBG seviyeleri kontrol grubundakinden daha yüksekti, T2DM'de karakteristik hiperglycemik durumu doğrulamak. FBG aynı zamanda GGC grubundan daha yüksekti. Gruplar arasındaki lipid profilinin de kontrol grubundakinden daha yüksek TG seviyeleri ortaya çıktı. FBG sonuçlarına benzer şekilde, TG seviyeleri GGC grubundaki PGC grubunda önemli ölçüde daha yüksekti. Benzer şekilde, CHO seviyesi GGC veya sağlıklı kontrol gruplarından daha yüksekti. LDL-C seviyesi PGC grubunda kontrol grubuna göre önemli ölçüde daha yüksekti, ancak LDL-C seviyesi GGC ve kontrol konuları arasında farklı değildi, T2DM'de iyi glycemik kontrolün önemini belirtti.

Sonuçlarımız önceki çalışmalarla destekleniyor. Örneğin, Mishra et al. (2017) oruç plazması (FPG), CHO, TG, LDL-C ve HDL-C düzeyleri hem karmaşık hem de komplikasyonsuz T2DM gruplarının sağlıklı kontrol konularında ve önemli ölçüde daha yüksek FPG, CHO, TG ve LDL-C seviyelerini sağlıklı konulardan daha iyi buldular. (25)Benzer şekilde, Zhang ve al. (2017) önemli ölçüde yüksek FBG, TG ve sağlıklı kontrol konularından daha fazla T2DM grubundaki seviyeleri göz önünde bulundurdu, ancak çalışma grupları arasında LDL-C düzeyleri arasında herhangi bir fark bulamadılar, sonuçlarımızın aksine (24)Başka bir çalışma da sağlıklı konulardan daha yüksek CHO ve LDL-C seviyelerinin sağlıklı konulardan daha yüksek olduğunu bildirdi. (26)Tüm bu önceki çalışmalarda, HDL-C seviyesi kontrol grubundaki T2DM gruplarından daha düşüktü. (24–26)Bu, sonuçlarımıza aykırıydı, bu da diyabette bir dislipidemik durum gösterdi, diğer önceki çalışmalarla anlaşmada ve sağlıklı kan lipid seviyelerini korumak bağlamında düzenli olarak glycemik kontrolün önemini vurguladı.

Önceki çalışmalar da T2DM'deki iz element durumu arasındaki ilişkiyi belirtti; ancak veriler oldukça önemli farklılıklar gösteriyor. Önceki çalışmaların bazıları daha düşük Sedi rapor etti (27–29)Znn (25, 26, 28–32)Ve Cu (26, 32) T2DM ile hastalar sağlıklı konulardan daha fazla. Örneğin, Nashiry ve al. (2019), çalışma konusu olmayan konulardan örneklerden daha fazla çalışan T2DM konularının saç örneklerinde daha düşük Se ve Zn seviyelerini buldu. Saç örnekleri aynı zamanda kötü kontrollü kan şekeri olan hastalarda daha düşük bir Cu seviyesi ortaya çıkardı. Buna karşılık, Cu seviyesi analizin tırnak örneklerini kullanarak yapıldığında iyi kan şekeri kontrolü olan hastalarda daha düşüktü. (33)Bu çalışmalara ek olarak, Zhang ve al. (2017), T2DM'nin kontrol grubundaki hastalardan daha yüksek Se, Zn ve Cu seviyeleri gösterdi. (24)Benzer şekilde, Badran (28) Ve Oyedeji (29) T2DM ile ilgili konularda Cu seviyelerini bildirdi. Cancarini ve al. (2017), T2DM ile hastalardan Se ve Zn seviyelerini artırdı ve sıvı örnekleri T2DM ile yakaladı. (34)Skalnaya et al. (2007) yüksek Na ve K seviyelerini gösterdi, ancak Mg ve Zn seviyelerini azaldı, T2DM ile hastalardan saç örnekleri. (35)Diğer çalışmalar T2DM'de sağlıklı olduğundan daha düşük Mg bildirdi (24–26, 28–30, 36).

Mevcut çalışmada, Se, Zn, Cu, Na, K veya Mg seviyeleri açısından gruplar arasında önemli bir fark bulamadık. Cancarini (34) ve (27) Zn ve Cu seviyeleri ile T2DM ve sağlıklı konular arasında önemli bir fark rapor etmedi, sonuçlarımızla anlaşmada. Benzer şekilde, Diwan (36) Ve Hussain (30) Zn ve Cu seviyeleri açısından, sırasıyla T2DM grubunda ve sağlıklı konularda herhangi bir fark gözlemlemedi. Masood et al. (2009) ayrıca T2DM ve sağlıklı konular arasında Mg seviyeleri açısından herhangi bir önemi gözlemlemedi. (31). Cancarini et al. (2017), diyabet ve kontrol konularından yırtıklı sıvı örneklerinde Se seviyelerinde önemli bir fark rapor etmedi. (34)Çalışmamızda, Mn, Cr ve Ca seviyelerini çalışma gruplarımız arasında istatistiksel olarak önemli farklılıklar bulduk. Mn ve Cr seviyeleri sağlıklı konulardan daha yüksekti. Ca seviyesi de PGC grubunda kontrollerden daha yüksekti, ancak bu seviyeleri GGC grubunun bundan farklı değildi. Cancarini ve al. (2017), T2DM ile hastaların yırtık sıvı örneklerinde, sonuçlarımızla anlaşmada yüksek Mn ve Cr seviyelerini gözlemledi. Ancak, serum Cr seviyeleri hasta grubunda önemli ölçüde daha düşüktü, ancak Mn seviyeleri gruplar arasında farklı değildi. (34). Ekin ve al. (2003), T2DM'nin sağlıklı konulardan daha yüksek Mn seviyelerini göstermiştir. (37)Sonuçlarımıza aksine, diğer önceki çalışmalar daha düşük Mn’i rapor etti (26, 28) Ve Cr (28, 29, 32) T2DM ile hastalar sağlıklı konulardan daha fazla. Skalnaya ve al. (2017) ayrıca T2DM ile sağlıklı konulardan daha düşük Ca seviyelerini de buldular. (35). Zhang ve al. Mn, Cr veya Ca seviyeleri T2DM ve kontrol konuları açısından önemli bir fark rapor etmedi. (24)Benzer şekilde, Hussain ve al. (2009), T2DM ve sağlıklı konular arasındaki Mn seviyelerinde önemli farkları gözlemlemedi. (30).

Çeşitli çalışmalar geçmişte iz elementleri ve diyabet mellitus arasındaki ilişkiyi araştırdı. Ancak elde edilen veriler tutarlı değildir ve bazen çatışmaktadır. Bu, etniklik, coğrafi özellikler ve yeme alışkanlıkları açısından çalışma popülasyonlarında farklılıkları yansıtabilir. Bu nedenle, T2DM ve iz elementleri arasındaki ilişkiyi doğrulamak için daha fazla çalışma gereklidir.

GGC hastalarına kıyasla PGC ve TG düzeyleri açısından dramatik derecede yüksek FBG seviyelerini ve dislipidemi profillerini bulduk. Düzenli takip ve tedavi kronik hiperglycemik ve dislipidemik koşulları geliştirdi, bu da diyabet mellitusunun önemli özellikleridir. Biyolojik sistemlerde bir antioksidan enzim konfaksiyon olarak çalışan Mn seviyelerinin, T2DM ile ilişkili artan oksidatif stres durumu ile ilişkilendirilebilir. Bu yüksek seviyeler, hastalığın exacerbasyonunu engelleyen bir komiser mekanizma olarak ortaya çıkıyor. Ayrıca, Cr seviyesindeki artış, vücudun T2DM'deki hücrelere yeterince insülin alamayan insülin reseptör aktivitesinin artırılması için yorumlanabilir. Bu yanıt, aynı zamanda koensatory mekanizmalarına katkıda bulunabilecek bir katkı olarak da kabul edilebilir, kan şekeri seviyelerinin daha düşüklüğünü teşvik ederek hastalığın şiddetin artırılmasını engelleyebilir. Ca artışı, PGC grubunda kontrollerden daha yüksekti ve bu T2DM'de yüksek düzeyde insülinle ilişkilendirilebilir. Bu, insülinin daha fazla serbest bırakılmasına neden olur, böylece zaten sentezlenemeyen insülin seviyelerini daha da artırıyor. Bu bulgular yüksek insülin seviyelerini mücadele etmek için glycemik kontrolün önemini vurgulamaktadır, T2DM'nin önemli bir özelliği.

Beyanlar

Yazar katkıları (CRediT)
Tüm yazarlar 14 CRediT rolünün tamamına eşit katkıda bulunmuştur (Conceptualization, Data curation, Formal analysis, Funding acquisition, Investigation, Methodology, Project administration, Resources, Software, Supervision, Validation, Visualization, Writing – original draft, Writing – review & editing).
Fon desteği

This study was supported by a grant from the Adıyaman University Scientific Research Projects Unit (TIPFBAP/2014-0002), Turkey.

Çıkar çatışması
The authors declare no conflict of interest.
Etik kurul onayı
The study was approved by the Adiyaman University Ethics Committee (2011/02-1) and written consent was obtained from each subject after the participants were properly informed about the study. All experiments abided by the tenets of the Declaration of Helsinki.
Veri erişilebilirliği
A data availability statement was not reported in the published version of this article.

Kaynaklar (37)

37 kaynağın 30 tanesi DOI bağlantılı.

  1. Van Belle TL, Coppieters KT, von Herrath MG. Type 1 diabetes: etiology, immunology, and therapeutic strategies. Physiol Rev 2011; 91(1):79-118 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  2. Lin CC, Huang YL. Chromium, zinc and magnesium status in type 1 diabetes. Curr Opin Clin Nutr Metab Care 2015; 18(6):588-92 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  3. Baena-Diez JM, Penafiel J, Subirana I, Ramos R, Elosua R, Marin-Ibanez A, et al. Risk of Cause-Specific Death in Individuals With Diabetes: A Competing Risks Analysis. Diabetes Care 2016; 39(11):1987-95 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  4. Einarson TR, Acs A, Ludwig C, Panton UH. Prevalence of cardiovascular disease in type 2 diabetes: a systematic literature review of scientific evidence from across the world in 2007-2017. Cardiovasc Diabetol 2018; 17(1):83 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  5. Hammes HP, Lemmen KD, Bertram B, German Diabetes A. Diabetic retinopathy and maculopathy. Exp Clin Endocrinol Diabetes 2014; 122(7):387-90 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  6. Waanders F, Visser FW, Gans RO. Current concepts in the management of diabetic nephropathy. Neth J Med 2013; 71(9):448-58 PubMed Google Scholar
  7. Abbott CA, Malik RA, van Ross ER, Kulkarni J, Boulton AJ. Prevalence and characteristics of painful diabetic neuropathy in a large community-based diabetic population in the U.K. Diabetes Care 2011; 34(10):2220-4 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  8. Cho NH, Shaw JE, Karuranga S, Huang Y, da Rocha Fernandes JD, Ohlrogge AW, et al. IDF Diabetes Atlas: Global estimates of diabetes prevalence for 2017 and projections for 2045. Diabetes Res Clin Pract 2018; 138:271-81 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  9. Whiting DR, Guariguata L, Weil C, Shaw J. IDF diabetes atlas: global estimates of the prevalence of diabetes for 2011 and 2030. Diabetes Res Clin Pract 2011; 94(3):311-21 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  10. Lobo JC, Torres JP, Fouque D, Mafra D. Zinc deficiency in chronic kidney disease: is there a relationship with adipose tissue and atherosclerosis? Biol Trace Elem Res 2010; 135(1-3):16-21 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  11. Yerlikaya FH, Toker A, Aribas A. Serum trace elements in obese women with or without diabetes. Indian J Med Res 2013; 137(2):339-45 PubMed Google Scholar
  12. Wolide AD, Zawdie B, Alemayehu T, Tadesse S. Association of trace metal elements with lipid profiles in type 2 diabetes mellitus patients: a cross sectional study. BMC Endocr Disord 2017; 17(1):64 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  13. Praveeena S, Pasula S, Sameera K. Trace elements in diabetes mellitus. J Clin Diagn Res 2013; 7(9):1863-5 PubMed Google Scholar
  14. Siddiqui K, Bawazeer N, Joy SS. Variation in macro and trace elements in progression of type 2 diabetes. Scientific World Journal 2014; 2014:461591 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  15. Pittas AG, Lau J, Hu FB, Dawson-Hughes B. The role of vitamin D and calcium in type 2 diabetes. A systematic review and meta-analysis. J Clin Endocrinol Metab 2007;92(6):2017-29 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  16. Mertz W. Chromium in human nutrition: a review. J Nutr 1993; 123(4):626-33 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  17. Kazi TG, Afridi HI, Kazi N, Jamali MK, Arain MB, Jalbani N, et al. Copper, chromium, manganese, iron, nickel, and zinc levels in biological samples of diabetes mellitus patients. Biol Trace Elem Res 2008; 122(1):1-18 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  18. Bleys J, Navas- Acien A, Guallar E. Serum selenium and diabetes in U.S. adults. Diabetes Care 2007; 30(4):829-34 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  19. Tang X, Shay NF. Zinc has an insulin-like effect on glucose transport mediated by phosphoinositol-3-kinase and Akt in 3T3-L1 fibroblasts and adipocytes. J Nutr 2001; 131(5):1414-20 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  20. Volpe SL. Magnesium, the metabolic syndrome, insulin resistance, and type 2 diabetes mellitus. Crit Rev Food Sci Nutr 2008; 48(3):293-300 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  21. American Diabetes Association. Standards of medical care in diabetes-2015. Diabetes Care 2015; 38(1):8-16 PubMed Google Scholar
  22. Degueldre C, Favarger PY. Thorium colloid analysis by single particle inductively coupled plasma-mass spectrometry. Talanta 2004; 62(5):1051-4 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  23. Degueldre C, Favarger PY, Rosse R, Wold S. Uranium colloid analysis by single particle inductively coupled plasma-mass spectrometry. Talanta 2006; 68(3):623-8 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  24. Zhang H, Yan C, Yang Z, Zhang W, Niu Y, Li X, et al. Alterations of serum trace elements in patients with type 2 diabetes. J Trace Elem Med Biol 2017; 40:91-6 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  25. Mishra S, Mishra BB. Study of Lipid Peroxidation, Nitric Oxide End Product, and Trace Element Status in Type 2 Diabetes Mellitus with and without Complications. Int J Appl Basic Med Res 2017; 7(2):88-93 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  26. Yeasmin R, Muttalib MA, Sultana N, Bhuiyan NH, Alam R. Status of Some Trace Elements in Type-2 Diabetic Patients and its Relationship with Lipid Profile. J. Bangladesh Acad. Sci. 2016; 40(1):79-85 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  27. Ekmekcioglu C, Prohaska C, Pomazal K, Steffan I, Schernthaner G, Marktl W. Concentrations of seven trace elements in different hematological matrices in patients with type 2 diabetes as compared to healthy controls. Biol Trace Elem Res 2001; 79(3):205-19 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  28. Badran M, Morsy R, Soliman H, Elnimr T. Assessment of trace elements levels in patients with Type 2 diabetes using multivariate statistical analysis. J Trace Elem Med Biol 2016; 33:114-9 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  29. Oyedeji SO, Adesina AA, Oke OT, Tijani YO. evaluation of essential trace metals in female type 2 diabetes mellitus patients in Nigerian population 2014; 13(18):1910-14 PubMed Google Scholar
  30. Hussain F, Arif Maan M, Sheikh MA, Nawaz H, Jamil A. Trace elements status in type 2 diabetes. Bangladesh Journal of Medical Science 2009; 8(3) PubMed Google Scholar
  31. Masood N, Baloch GH, Ghori RA, Memon IA, Memon MA, Memon MS. Serum zinc and magnesium in type-2 diabetic patients. J Coll Physicians Surg Pak 2009; 19(8):483-6 PubMed Google Scholar
  32. Basaki M, Saeb M, Nazifi S, Shamsaei HA. Zinc, copper, iron, and chromium concentrations in young patients with type 2 diabetes mellitus. Biol Trace Elem Res 2012; 148(2):161-4 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  33. Nashiry M, Ishak I, Mohamed J, Budin S, Mohd Fairulnizal MN M, Kamaralzaman S, et al. Evaluation of Trace Elements in Malay Women with Type 2 Diabetes Mellitus. Sains Malaysiana 2019; 48(2):337–45 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  34. Cancarini A, Fostinelli J, Napoli L, Gilberti ME, Apostoli P, Semeraro F. Trace elements and diabetes: Assessment of levels in tears and serum. Exp Eye Res 2017; 154:47-52 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  35. Skalnaya MG, Demidov VA. Hair trace element contents in women with obesity and type 2 diabetes. J Trace Elem Med Biol 2007; 21 Suppl 1:59-61 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  36. Diwan AG, Pradhan AB, Lingojwar D, Krishna KK, Singh P, Almelkar SI. Serum zinc, chromium and magnesium levels in Type 2 diabetes. Int J Diab Dev Ctries 2006 26 (3):122-23 DOI Crossref PubMed Google Scholar
  37. Ekin S, Mert N, Gunduz H, Meral I. Serum sialic acid levels and selected mineral status in patients with type 2 diabetes mellitus. Biol Trace Elem Res 2003; 94(3):193-201 DOI Crossref PubMed Google Scholar

Tam metni okuyun

PDF'yi burada aç

PDF yükleniyor…

PDF burada görünmezse yukarıdaki indirme düğmesini kullanın.

Bu makaleye nasıl atıf yapılır

Arpaci A, Ecevit H, Onderci M, Kucuk MU, Olt S. Trace Element and Lipid Profile in Patients with Type-II Diabetes Mellitus. Ulutas Med J. 2020;6(2):59-66. doi:10.5455/umj.20200305101734

Arpaci, A., Ecevit, H., Onderci, M., Kucuk, M. U., & Olt, S. (2020). Trace Element and Lipid Profile in Patients with Type-II Diabetes Mellitus. The Ulutas Medical Journal, 6(2), 59–66. https://doi.org/10.5455/umj.20200305101734

Arpaci, A. et al. (2020) 'Trace Element and Lipid Profile in Patients with Type-II Diabetes Mellitus', The Ulutas Medical Journal, 6(2), pp. 59–66. doi: 10.5455/umj.20200305101734.

RIS (EndNote, Zotero) BibTeX JATS XML
Bu makaleyi sitenize ekleyin

Bu kodu sayfanıza yapıştırın. Kart başlığı, yazarları ve DOI'yi gösterir ve makaleye bağlantı verir.

Uyumsuzluk bildir
Makale gönder İletişim