The Ulutas Medical Journal · ISSN 2149-0430 (basılı), 2149-388X (çevrimiçi) · https://www.ulutasmedicaljournal.com/?mno=288358
Özgün Araştırma · Açık erişim
Plazma Glucose Kretim ve Alloxan-indük Diabetic Wistar Rats, Metformin ve Thiazolidinones ile tedavi edildi
Başlık, özet ve tam metin makine çevirisidir. İngilizce aslı
- Anatomy Department, Faculty of Basic Medical Science, University of Ilorin, Ilorin, Nigeria ROR
Özet
Giriş: Diyabet gelişmekte olan nöropati riskini artırır. Bu çalışmada, Metformin, rosiglitazone ve pioglitazone'un vücut ağırlığı, kan şekeri ve tümoksidatif diyabet seviyelerini tahmin ediyoruz. Malzemeler ve Yöntem: Alloxan (150 mg/kg) hızlı sıçanlarda hiperglisemiye neden olmak için kullanılmıştır. Hiperglycaemia, 150 mg/kg/d ile tedavi edildi; pioglitazone, 3 mg/kg/d; ve rosiglitazone, 10 mg/kg/d). Anti-diabetik ilaçlar 28 gün boyunca uygulandı veya uygulandı. Hayvanlar plazma ve böbrek creatinine seviyesini feda ettiğinde böbrekler kaldırıldı. Sonuçlar: Diyabetik sıçanların ağırlığının azalması ve birlikte yapılanlar, rosiglitazone ve pioglitazone ile uygulanan sıçanların ağırlığının artmasıydı. Ayrıca diyabet kontrolü ile karşılaştırılan tüm tedavi edilen sıçanların kan şekeri seviyesinde azalma vardır. Kas metabolizma nesli üzerinde creatinin etkileri ve serum P≤0.05'te önemsizdir. Sonuç: Bu deney, kısa süreli diyabetin plazma creatinine seviyesinde ve tümoxan-indüklenen diyabetik sıçanların kas metabolizması üzerinde bir etkisi olmadığını göstermektedir.
Anahtar kelimeler
Tam metin
Tam metnin makine çevirisidir; geçerli sürüm İngilizce asıldır. İngilizce aslı
Giriş Giriş
Diyabet mellitus (DM) insülin eksikliği ve direniş nedeniyle plazma glukoz seviyesinde artış ile karakterize edilen kronik, sistemsel, metabolik hastalıktır. Diyabet mellitus yaygın bir durumdur ve üç ana tipte sınıflandırılır; tip-1 diyabet mellitus, tip-2 diyabet mellitus ve gestational diyabet mellitus. DM'nin yaygınlığı özellikle tip-2 DM hızla arttı. Tip-2 DM şu anda dünya çapında yaklaşık 400 milyon insanı etkiliyor (1)DM'nin uzun vadeli komplikasyonu diyabet nefropati içerir. Nephropati, diiyaliz veya nakil gerektiren end- aşama renal hastalığının (ESRD) önde gelen nedenidir. (2)ESRD'nin bakımı bireysel ve aile üyeleri üzerinde finansal yükü empoze eder, çünkü ESRD hastaları özellikle kalp, gözler ve periferik vasküler hastalıklara sahiptir. Diabetik nefropati, 500 mg/24 saatten daha büyük kalıcı proteinuria tarafından klinik olarak tanımlanır. Diyabetik böbrekteki en erken fonksiyonel anormallik, yükseltilmiş glomerular filtrasyon oranı ile ilişkili renal hipertrofidir. böbrek DM tarafından zarar verildiğinde, afferent artole'nin tedavi edilmesi, intraglomerular filtrasyonunu arttırmaya yol açıyor. Interglomerular baskısını artırmak, yerel olarak banasangial hücre hipertrophy'ye katkıda bulunmak ve ekstracellular mesangial matris materyalinin salgılanmasını sağlamaktır. Bu sonunda glomerular sclerosis'e yol açıyor.
Diyabet mellitus iki şekilde yönetilebilir. Bu farmakolojik olarak ve farmakolojik olarak yönetilebilir. Diyabet mellitusun farmakolojik yönetimi ya da anti-diabetes ilaçları kullanarak. Birçok anti-diabetik ilaç türü vardır ve onların yararlı etkilerini uygularlar; vücuttaki insülin seviyesini artırmak, vücudun insüline olan duyarlılığı artırmak ve bağırsak absoryonuna düşürmek. Oral anti-diabetik ilaçların 4 önemli grubu var. Bunlar; Insulin secretagogues, Biguanides, Thiazolidiones ve α-glucosidase inhibitörü. Bu çalışmanın amacı, geleneksel ilaçların etkisini test etmektir; Metformin (biguanides), rosiglitazone (thiazolidinediones) ve pioglitazone (thiazolidinediones) vücut ağırlığı, kan şekeri ve tümoksidatif diyabet seviyesi.
Malzeme ve Yöntem
Hayvanlar
8-10 hafta olan yirmi beş erkek Wistar sıçanlar, Anatomi Bölümü'nde, bu deney için Ilorin Üniversitesi'nde bir araya getirildi. Ortalama ağırlıkları 177 g idi. Hayvanlar oda sıcaklığında doğal ışık ve karanlık döngüler altında tel gauze kafeslerinde tutuldu. Bendel feed'ten elde edilen yetiştiricilerle besleniyorlardı, Ilorin ve su ad libtum.
Diyabet Mellitus
sıçanlar tümoxan monohidrat (MO, USA) kullanarak hiperglisemiye dönüştürüldü. Alloxan, bir gecede hızlı sıçanlara 150 mg/kg'da intraperitoneally at 150 mg/kg. sıçanlar enjeksiyondan sonra yiyecek ve suya erişime izin verildi. Hiperglycaemia, post-alloxan enjeksiyonu hakkında yaklaşık 7 gün geliştirdi. 120 mg/dl kan şekeri olan sıçanlar hiperglycaemic olarak kabul edildi.
Deneysel Tasarım
Hayvanlar beş gruba rastgele bölünmüştü (n=5). Grup 1: kontrol (vehicle); hepsioxan ile değillerdi; Grup 2: Diabetics; tümoxan ile dönüştürüldüler ve tedavi edilmediler; Grup 3: diyabet + rosiglita Bölgesi; Tümoxan ile konuldu ve rosiglitazone ile tedavi edildiler; Grup 4: diyabet + pioglita Bölgesi; Tümoxan ile konuldu ve pioglitazone ile tedavi edildiler; Grup 5: diyabet ve metformin; Tümoxan ile indük ve metformin ile tedavi edildiler. Bütün hayvanlar 28 gün boyunca tedavi edildi.
Dosage
Her bir sıçan 3 mg/kg/kg'da rosiglitazone uygulandı (3)Pioglitazone at 5 mg/kg (4) Ve 150 mg /kg'da buluştu (5) İlgili gruplara göre.
Kan Glucose ve Vücut Ağırlık
Kan şekeri bir dokunuş glucometresi (Roche tanı, Gemany) kullanarak bir gecede hızlı bir şekilde alındı. diyabetin indüksiyonundan sonra, kan şekeri 7 ve haftada bir kez oral hipoglisemimik ilaçların yönetimi sırasında alındı.
Hayvanların vücut ağırlıkları hiperglycaemic'in gün 7'si ve sonra haftada 4 hafta boyunca kilo dengesi kullanarak alındı.
Tedavisin belirlenmesi ve Homojenizasyon
28 gün tedavi gününde, hayvanlar ölü anestezi kullanılarak kurban edildi. Laparotomi yapıldı ve kan, creatinine assay için aşağı vena cava'dan toplandı. Daha sonra, böbrek kaldırıldı ve %40 formalin çözümünde sabitlendi.
Bioassay
serum creatinine'nin in vitro nicel kararlılığı, daha önce Crocker ve al tarafından tarif edilen bir ticari mevcut reagent (AGAPPE tanı kiti, Hindistan) kullanarak değiştirilmiş Jaffe'nin yöntemi kullanılarak belirlenir. (6). Prensip, renkli bir bileşik üretmek için resimli asitle tepki vermek için creatinine içindi.
İstatistiksel Analiz
İstatistiksel analizler SPSS 14.0 Windows Değerlendirme Version (SPSS Inc.,Chicago, USA) ve Excel 2010 (Microsoft Co, USA) kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Sonuçlar ifade edilir (± S.E.M). Ortalamalar Anova kullanılarak karşılaştırıldı. P değeri ≤0.05 önemli olarak kabul edildi.
Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar Sonuçlar
Tablo-1, serum creatinine seviyesini oral hipoglisemimik ilaçlara gösterir. Tedavinin sonunda, tüm grupların serum creatinine seviyesinde istatistiksel olarak önemli bir fark yoktu. Hayvanların vücut ağırlık yanıtları oral hipoglycaemik ilaçlar 1 olarak gösterilir. Hayvanlar metformin ile tedavi edildi ve non-treated diyabetli hayvanlar vücut ağırlığında azalma gösterirken, glitazones şovu ile tedavi edilen hayvanlar kontrol grubu ile karşılaştırıldı.
Şekil-2, diyabetik sıçanların kan şekeri seviyesindeki değişiklikleri oral hipoglisemimik ilaçlar (metformin, rosiglitazone ve pioglitazone) ve non-treated diyabetik sıçanlar ile tedavi etti. Tedavi edilen diabetik sıçanların kan şekeri çalışma süresi seviyesindeki artışla azalırken deney dönemi boyunca her gruptan sürekli daha yüksekti. Deneysel hayvanların böbreklerinde creatinine assayın sonuçları 3 rakamda gösterilmiştir. Grafikte gösterildiği gibi, böbrek kas creatinine kontrol seviyesi, tedavi edilmemiş diyabet ve oral hipoglisemimik tedavi edilen diyabetik gruplar önemsizdir.
Tartışma Tartışma Tartışma
Hiperglycemia, nefropati içeren birçok diyabet komplikasyonuna yükselmektedir. Şeker hastalığının tedavisi, hipoglisemitik ajanlar ve insülin kullanımı aracılığıyla sürekli hiperglisemiden kaçınmak ve kaçınmak amaçlanmıştır. Bu çalışmada, tümoxan ile diyabete indik ve oral hipoglycaemik ilaçlar (Metformin, rosiglitazone ve pioglitazone) 28 için tedavi ettik. Tedavinin sonunda, diyabetik sıçanlarda kan şekeri seviyesi anti-diabetik ilaçlarla tedavi edildi (metformin, rosiglitazone ve pioglitazone) tedavisiz sıçanlara kıyasla azaltıldı. Bu çalışmanın sonucu, Wei ve Williams'ın önceki raporuna karşılık, 2012 hastalık ilerlemesi ve rosiglitazon müdahalesini diyabetik Gotokakizaki sıçanlarında modellemek için (7) ve Mohamed, 2010, pioglita Bölgesi'nde, iki şeker hoşgörüsüzlüğün iki sıçan modelinde (8)Bu çalışmada diyabetik sıçanları tedavi etmek için kullanılan üç hipotezin etkisinde önemli bir fark yoktu. Önceki çalışmalar Metformin, Pioglitazone ve Rosiglita Bölgesi'nin etkilerini inceledi ancak aralarındaki farklılıkları araştırmıyordu.
Bu çalışmada, tümoxan indüklenen diyabet vücut ağırlığındaki kayıplara neden olur. glitazone (pioglitazone ve rosiglitazone) yönetimi, vücut ağırlığını geri getirir ve kontrol grubunun ağırlığının üzerindeki vücut ağırlığını arttırır. rosiglitazone ile tedavi edilen hayvanlardaki vücut ağırlığındaki artış önceki çalışmalara karşılık gelir (7) Ve idrar yoluyla azalan enerji kaybının bir sonucu olarak olabilir (9).Gülmemiş diyabetik sıçanlarda görülen vücut ağırlığının azaltılması da diyabetik sıçanların vücut ağırlığına karşı inhibitör etkisi olmadığını gösteriyor. Bu sonuç önceki çalışmalara karşılık gelir (10). Diyabetin vücut ağırlığındaki azalma ve tedavi edilen diyabetik sıçanlar, glycogeniz, lipoliz, gluconeogenesis, kaslarda meydana gelen doku proteininin azalması ve kaybı, tümoksidatif diabetik sıçanlarda vücut ağırlığı deneyimine yol açabilir. Kas metabolizmasından üretilen ve serum tüm deneysel gruplarda önemsiz olarak kabul edildi. Bu, bu deney için kullanılan kısa sürenin sonucu olarak olabilir. Nephropati uzun zaman diyabeti sonucu olarak geliştirilmiştir.
Sonuç Sonuç Sonuç
Bu çalışmadan gelen veriler, metformin, pioglitazone ve rosiglitazone, diyabetli sıçanlarda kan şekeri azaltabilir ve rosiglitazone vücut ağırlığını arttırmaya katkıda bulunur. obezite Tip-2 DM'nin geliştirilmesine katkıda bulunan önemli faktörlerden biri olduğundan, rosiglitazone Type-2 DM tedavisi için en iyi seçenek olmayabilir.
Beyanlar
- Yazar katkıları (CRediT)
- Tüm yazarlar 14 CRediT rolünün tamamına eşit katkıda bulunmuştur (Conceptualization, Data curation, Formal analysis, Funding acquisition, Investigation, Methodology, Project administration, Resources, Software, Supervision, Validation, Visualization, Writing – original draft, Writing – review & editing).
- Fon desteği
-
Funding information was not reported in the published version of this article.
- Çıkar çatışması
- The authors have no conflict of interest.
- Etik kurul onayı
- Ethics approval details were not reported in the published version of this article.
- Veri erişilebilirliği
- A data availability statement was not reported in the published version of this article.
Kaynaklar (10)
10 kaynağın 5 tanesi DOI bağlantılı.
- Aguiree, Florencia, Brown, Alex, Cho, Nam Ho, Dahlquist, Gisela, Dodd, Sheree, Dunning, Trisha, Hirst, Michael, Hwang, Christopher, Magliano, Dianna, Patterson, Chris, Scott, Courtney, Shaw, Jonathon, Soltesz, Gyula, Usher-Smith, Juliet and Whiting, David, IDF Diabetes Atlas: sixth edition, 6th ed. 2013. Accessed December 22, 2017, from http://dro.deakin. edu.au/view/DU:30060687 PubMed Google Scholar
- Rodica P., Laurel R, Subramaniam P, Mathias K, Frank CB and Eva L.F. The Management of Diabetic Neuropathyin CKD and Dialysis patients. Am J Kidney Dis.2010; pp. 365-368. PubMed Google Scholar
- Yue TL, Bao W, Gu JL, Cui J, Tao L, et al. Rosiglitazone treatment in Zucker diabetic fatty rats is associated with ameliorated cardiac insulin resistance and protection from ischaemia/reperfusion-induced myocardial injury. Diabetes 2005; 55: 554-62. DOI Crossref PubMed Google Scholar
- Ko GJ, Kang YS, Han SY, et al. Pioglitazone attenuates diabetic nephropathy through anti -inflammatory mechanism in type 2 diabetic rats. Nephrol Dial Transplant 2008; 23 (9): 2750-60. DOI Crossref PubMed Google Scholar
- Majithiya JB, Balaraman R. Metformin reduces blood pressure and restores endothelial functions in aorta os streptozotocin-induced diabetic rats. Life Sci 2006; 78 (22): 2615-24 DOI Crossref PubMed Google Scholar
- Crocker H., Shephard M. D., and White, G. H. Evaluation of an enzymatic method for determining creatinine in plasma. Journal of clinical pathology 1988; 41(5): 576-581 DOI Crossref PubMed Google Scholar
- Wei and Willams. Modeling Disease Progression and Rosiglitazone Intervention in Type 2 Diabetic Goto-Kakizaki Rats. J Pharmacol Exp Ther. 2012; 341(3): 617–625. PubMed Google Scholar
- Mohamed Z., Noha A., Mansour H. and Lobna F. Pioglitazone Versus Metformin In Two Rat Models Of Glucose Intolerance And Diabetes. Pak. J. Pharm. Sci. 2010; 23(3): 305-312 PubMed Google Scholar
- Semenkovich CF. TZDs and diabetes: testing the waters. Nat Med 2005; 11:822–824 DOI Crossref PubMed Google Scholar
- Pouya Pournaghi, Rajab-Ali Sadrkhanlou, Shapour Hasanzadeh, and Azadeh Foroughi. An investigation on body weights, blood glucose levels and pituitary-gonadal axis hormones in diabetic and metformin-treated diabetic female rats. Vet Res Forum. Spring 2012; 3(2): 79–84. PubMed Google Scholar
Tam metni okuyun
PDF'yi burada aç
PDF yükleniyor…
PDF burada görünmezse yukarıdaki indirme düğmesini kullanın.
Bu makaleye nasıl atıf yapılır
Oluwatomilayo O, Oluwole AB. Estimation of Plasma Glucose and Creatinine Level in Alloxan-induced Diabetic Wistar Rats treated with Metformin and Thiazolidinediones. Ulutas Med J. 2018;4(2):73-77. doi:10.5455/umj.20180116075446
Oluwatomilayo, O., & Oluwole, A. B. (2018). Estimation of Plasma Glucose and Creatinine Level in Alloxan-induced Diabetic Wistar Rats treated with Metformin and Thiazolidinediones. The Ulutas Medical Journal, 4(2), 73–77. https://doi.org/10.5455/umj.20180116075446
Oluwatomilayo, O. and Oluwole, A.B. (2018) 'Estimation of Plasma Glucose and Creatinine Level in Alloxan-induced Diabetic Wistar Rats treated with Metformin and Thiazolidinediones', The Ulutas Medical Journal, 4(2), pp. 73–77. doi: 10.5455/umj.20180116075446.