Enderatif Sialadenitis After Contrast Material Administration For Comped Tomography Angiography

Giriş Giriş

iodine ait intravenöz kontrast ajanlarının kullanımı için, sialadenitis nadiren tükürük bezinin ani bir genişlemesi ile gerçekleşir. Contrast-indüklenmiş sialadenitis (iodide mumps) ilk 1956 yılında tarif edildi. Gerçek vaka bilinmemektedir ve 50 iki vaka 2015 yılına kadar rapor edilmiştir. Patojenesis belirsizdir, ancak bir dezenfetik reaksiyon veya iodine in the ductal system of the tükürük bezi besleniyor gibi görünüyor. (1, 2). Bu makalede, bir iodine-sözlü kontrast ajandan sonra bir kontrast örneği sunmayı amaçladık.

Vaka Sunumu Ad i a Six-six-year-old men with a history of the abdominal aortic aneurysm is angiography. Hasta uzun süreli arter hipertansiyon ve kronik renal başarısızlığı vardı (dok 2 kronik böbrek hastalığı). Bu yönetimden önce, 5 yıl içinde iki kez kontrast-enhance CT değerlendirmesi vardı. Daha önce alerji tarihi yoktu. Gaoracic ve karın aortografisi 90cc Iopromide (Ultravist300,ScheringAG, Almanya), yaklaşık 300 mg iodine/ml içeren non-iyonel düşük kontrast malzeme. Yönetim sırasında olumsuz etkiler deneyimlendi ve radyoloji bölümünde kaldı. Yönetimden yaklaşık 8-10 saat sonra, hasta acil servise hafif bir şekilde ihale, ağrı ve ikili submandibular bölgesinde şişlik ile atıfta bulunmuştu. Fiziksel muayene aynı zamanda hafif bir şekilde ikili submandibular bezi ortaya çıkardı, ateş olmadan. erythema, ülser yoktu ve hem oral hem de oropharyngeal mucosa'da bir belirti yoktu. 80bpm ve kan basıncı 140/80 mmHg idi. Diğer sistemin sınavlarında hiçbir özellik yoktu. Laboratuvar testlerinde, hiçbir özellik yoktu, hasta leukocytosis yoktu ve C-reaktif protein normal bir aralıktaydı. Ultrasonograf y(US) submandibular bezlerini değerlendirmek tercih edildi. Submandibular tükürük bezinin ikili diferansiyel genişlemesi (Figure 1) gerçekleştirildi. Yok ve sialolithiasis yoktu. Bilateral level 1 (nearly sub mandibular bezi) cervical bölgesinin lenf düğümleri normaldi. Doppler US, merkezi damarizasyonda hafif bir artış gerçekleştirdi. Parotid bezi normaldi ve sialolithiasis görülmedi. Klinik ve radyolojik bulgular ışığında, kontrast kaynaklı olmayan sialadenitis dikkate alındı.

Sonra, hasta muhafazakar olarak tedavi edildi, analgesic/anti-inflamatuar ilaçlar ile. Submandibular bezinin yönetimden 3 gün sonra tamamen çözümü vardı. Takipte sialadenitis tekrarlanmadı (Figure 2). Yazılı bir hasta onayı mevcut. Tartışma Tartışma Tartışma Ad i i Adverse tepkileri intravasküler kontrast materyali sık değildir. Son zamanlarda kontrast malzeme aralığına olumsuz tepkilerin tahminleri% 1 ila 12 arasında, sadece 0,01 ile 0,2 toplam tepkinin% 0,2'si içeren şiddetli tepkilerle. Katayama ve al. (3) 337,647 iyonik ve nononik kontrast materyaline olumsuz tepkiler vakaları yaklaşık% 12 ve% 3, çünkü bu çalışmada bildirilen sialadenitis vakası yoktur. Adverse tepkileri genellikle deyimenratic veya chemotoxic olarak sınıflandırılır.

İdiosyncratic (anaphylactoid reaksiyonları) açıkça ve ajanın dozu veya konsantrasyonundan bağımsız olarak ortaya çıkmaktadır. Tersine, sinerjik-tip etkiler doz ile ilgilidir, her ajanın moleküler toksisitesi ve kontrast ajanlarının fizyolojik özellikleri (örneğin, osmolality, visity, hidrophilicity, kalsiyum-binding özellikleri ve sodyum) (4)Sialadenitis, iodinated kontrast materyalinin nadir bir etkisidir. Bu komplikasyon mekanizması iyi bilinmemektedir, ancak iodin kontrastı, bir dezenfetik (i.e.) olarak, böbrek ve lacrimal bezlerin inflamasyonuna neden olan toksik birikimine karşı tepkidir. Artan iodine konsantrasyonu, iodinated kontrast materyalinin yönetiminden sonra iodinal bezinde bir risk oluşturur. (6)Bilinen gibi, bildirilen vakaların önemli ölçüde kronik renal başarısızlığına veya tekrarlayan maruz kalmalara katılır. Bu nedenle, kronik böbrek hastalığının (aynı zamanda hastamız olduğu gibi) bu komplikasyonun gelişimi için risk faktörü olabileceği düşünülmektedir. Bu olumsuz etkinin sıklığı bilinmemektedir. Şimdiye kadar, akut ve kontrast yönetiminin tersine etkileri hakkında birçok kapsamlı çalışma vardı, ancak karşıtlanmamış sialadenitis vakası yoktu. (2, 3, 5, 6). McCullough ve al.(7) Araştırmalarında vakaların çoğunda tek taraflı olan 1881 hastanın parotitis olduğunu bildirdi. Bu olumsuz etki için literatürdeki birkaç vakaya sahip olmamıza rağmen, gerçek vaka genellikle varsayılır. Postcontrast sialadenitis (iodide mumps) kursu önemli ölçüde iyi huyludur. Belirtiler birkaç dakika içinde yönetimden 5 güne kadar meydana gelir. Tamamlanan karar her zaman oluşur, çoğu durumda 2 veya 3 gün içinde (8).

Bugüne kadar literatürde bildirilen iodide mumps ile ilişkili ölümcül tepkiler yoktu. Yüz pariz, pankretik anne-küresel genişleme -, yerelleştirilmiş erythema, tiroid bezinin genişlemesi ve lacrimal bes, conjunctivitis, fotofobi, coryza, genelleştirilmiş puffiness of the face, belirsiz karın ağrısı, hafif disphagia, ve hafif stridor and dispnea associated with iodide anneps in the literatür (8, 9)Sunulan davamız sialadenitis ile ek bir semptomlar yoktu.

ABD bize tanı için yardımcı olabilir; diferansiyel boyut giderek artan, hiper ekodik kanallarını dilate ve submandibular bezinin merkezi vasküler aktivitesini artırabilir. ABD'de absürt, sialolithiasis ve batıl lenfadenopati olmamalıdır. ABD ayrıca submandibular bezini genişleten diğer sebeplerin ayırıcı tanısına da katkıda bulunuyor. ABD bulguları tek taraflı veya ikili olabilir. Bizim durumumuzda, ABD bulguları ikiliydi. ABD'deki bezin merkezi bölümünde artan vaskülasyon akut aşamada hiperemi gösterir. CT ve MR gibi kesitsel görüntüleme yöntemleri de tanıda kullanılabilir. Özellikle CT'de, submandibular bezinin yoğunluğundaki azalma, edemamin varlığını gösterir. (1, 9)Ek tanıda, Sjogren sendromu, sialadenosis, sarkoidosis ve diğer bulaşıcı sialadenitis nedenleri düşünülmelidir (2, 5, 9)Bununla birlikte, tedavi olmadan 2 veya 3 gün içinde sialadenitis tam bir çözümdür, hastalar talep üzerine analgesic tarafından desteklenebilir. Steroid ve antihistaminizmin yararlarının kanıtı yoktur. (1, 4, 5).

Sonuç Sonuç Sonuç

Sonuç olarak, noneurative sialadenitis, gerçek vakanın bilinmeyen olduğu kontrast materyal yönetiminin nadir bir etkisidir. Non-iyonik ve düşük-molar ajanlar iyonik ve yüksek-osmolar olanlardan daha güvenilir olsa da, bizim durumumuz olduğu gibi, iyonik olmayan düşük-molar ajanlarından sonra birkaç vaka rapor edildi. Kronik böbrek başarısızlığı ve kontrast malzemenin tekrarlanması bu komplikasyon için risk faktörleridir. Bu olumsuz etkinin daha fazla dikkati hak ettiğini ve takip ettiğini düşünüyoruz, çünkü uzun vadeli önemi bilinmemektedir.