Antik Zamandan Rönesansa kadar Tıp: Erken Doktorların Katkıları ve dinin etkisi

Giriş Giriş

Başlangıçta, bilgi vermek için sadece bir deneyimden gelen erken gözlemler ve girişimler. Çevre, tedavi amaçlı otlarla insanları tedarik etti, şifacılar kanamayı durdurmak için bir yara aldı, insanlar bir doğum yapmayı daha kolay öğrendiler ve insan yaşamının bu hayvanlara benzer olduğunu fark ettiler. Ölüm bir hastalık olarak tanınmadı, ancak yaşamın devamı. Doğal fenomenler Tanrılar tarafından kontrol edildi ve tüm salgınların nedenleri olarak kabul edildi. Edebiyat, Mısırlıların eski uygarlıklarını, Sumerians, Hittitler ve Assyrianların her tedavi prosedürünü de belirleyen bu tür inançlara sahip olduklarını gösteriyor. Tıp değerli hale geldi, hem papazlar hem de krallar tarafından yapıldı ve bu inançlara ve batıl inançlara rağmen, insanlığın evrimleşmesine yardımcı oldu, bugünkü gün içinde onların kalıcılığı, bilimin ve tıbbın ilerlemesini engelleyen engeldir.

Antik Tıp

Tarih kayıtları aracılığıyla kanıt ve kanıt bulmak çok zor. Ancak bazı bilimler özellikle Asya, Afrika ve Avrupa müzelerinde ve kütüphanelerinde (Rosenthal, 1978; Kwiecinski, 2013). Orta Doğu ve Mısır'daki kazılar, eski dünyanın ilk bilimsel bilgilerinden biri olan papiuses ve el yazmaları ortaya çıkardı. Dokuz kaydırma tercüme edildi. Kahun'un papyrusu, 3000 B.C'ye geri dönüyor, matematik ve jinekoloji hakkında bilgi sağlar. (1)Yaklaşık 1900 BC'de yaratılan Ramseslerin kaydırılması, farmasötik tavsiyeler içerir. (2). Papyrus Ebers, yaklaşık 1500 B.C'de yazılmış, fizyoloji ve patolojinin ilk tasvirlerinden biridir.(3). Önemli olduğu düşünülür, çünkü süperstisyon olmayan ilk tıbbi olarak yayınlanan senaryoydu. Edwin Smith'in papyrusu, 1600 B.C'ye geri eşlik etmek, fizyoloji, anatomi ve nöroloji ile ilgili bilgiler de dahil olmak üzere eşit derecede değerli olarak kabul edilir ve ilk olarak kırık burun (rhinoplasti) plastik onarımı için bilinen en eski tedavidir. (4)Öyle görünüyor ki Mısırlılar büyü olmadan tıpa yaklaşmak için ilkdi. Son olarak, anne ve çocuğun papyrus'unda, tıbbi bilgi ve mitolojik parçaların incelenmesini görüyoruz (5).

Incontrast, Farsçalar çok fazla tıpla uğraşmadı, çünkü ilk kaygıları, Pers krallarının çoğunun Yunanlılar ve Mısırlı doktorlar vardı. (5). Bilgi iletimini hedeflemeyen Arapça fethine ek olarak, Farsça tıbbının gelişimini dikkate alan pek çok detay yoktur (^3.-7^- YüzyılAD) kurtarıldı (6).

Alexandria Kütüphanesi en büyük kütüphanelerden biriydi ve yıkımı büyük bir bilgi kaybıydı. Julius Caesar döneminde çok sayıda kitap yakıldı. Bununla birlikte, Alexandrian philologists toplandı ve “Hippocratic koleksiyonu” olarak adlandırılan çok sayıda tıbbi kitap kurtardı. Ancak daha sonraki reconstitution, Herofilius ve Erasistratus gibi eski zamanlarda doktorların başarılarının kanıtlanması gibi yeterli sayıda kaydırmaya yoğunlaşmıştır. (7).

Dini fanatizm ve hoşgörüsüzlük de tarihsel kanıtları etkiledi. 12.^- Yüzyıllar, dini liderler, yasaklanmış veya yanmış olup olmadığı birçok kaydırmalı “appropriate”ya karar verme ayrıcalıklarına verildi. Özellikle Bagdad'daki caliph Moustantzit, Avicenna'nın tüm eserlerini yakmak için emir verdi. Aynı yüzyılda, Averroes'un çoğu tahrip edildi, Genghis Khan, Samarkand ve Merwe kütüphanelerini yakarak eşit bir felakete neden oldu, değerli tıbbi bilgileri ortadan kaldırdık. (8).

Zamanın önyargılarının bir sonucu olarak, birçok eski tıbbi metin - değişken değerli bilgi kaynağı kaybedildi. Tıp tarihi, geçmişten modern bilimsel ve teknolojik dünyaya yayılmayı başaran bir bilim değildir, ancak insan türlerinin, kültürlerin ve insanların evrimini belirleyen bir “devrimci hareket”dir. Bu nedenle, bir akademik metinde, tıbbın tüm tarihsel yönleri imkansız bir görev olacaktır.

Eski ve Tıbbi Katkılar

Doktorlar her zaman her uygarlıkta çok saygın bir grup olmuştur. İyileştiriciler hariç, çoğu da ünlü astronomlar, büyüyenler, şairler, matematikçiler, mühendisler ve diğer birçok özeldi. Bu özellikler, tıp için yenilikçi katkılar gerçekleştirmeye, hijyen, hayatta kalma ve yaşam kalitesinin iyileştirilmesine yardımcı oldu. (9).

Imhotep Üçüncü Hanedanlığı sırasında yaşadı ve pharaoh Djoser'a Mısırlı bir şanstı. Yaklaşık 2850 ve 525 BC'in ve bilimlerin koruyucusu olduğu bir veteriner şifacıydı. Imhotep sık sık “Sağlık Tanrısı” ve “Barış Prensi” olarak adlandırıldı ve tıp eğitimi ve pratik yapmak için büyük kapasite nedeniyle aydınlatıldı. Eski Mısır'daki ilk iyileştiricilerden biri olarak kabul edilir (10).

Arad-Nana yaklaşık 626 BC'ye kadar yaşadı. O, genetik tıp konusunda önemli bir bilgi ile laik bir doktordu. Kral Esarhaddon'un bir mahkeme doktoru olarak kabul edilmesine rağmen, dinden bağımsızdı. Onun hizmetlerini Lords, rahipler, prensler ve Assyrian başkentinin zengin sakinlerine sundu ve ilk olarak Enstitü tıbbi remunerasyona, ophthalmia ya da yüz erypelas (Kock, 1977; Sigerist, 1955).

Hippocrates, Yunan doktoru Kos'dan, kesinlikle dünyanın en ünlü doktoru. 460 BC'de doğdu ve Sophistic argümanından etkilendi, her hastalığın doğal nedenleri olduğunu iddia etti, böylece doğaüstü nedenleri reddetti. Onun ilacı, sihir ve doğaüstü müdahaleye karşı düşmanca hale getiriyor. Onun yaklaşımı, bilimsel tıbbın şafağındaydı. Hippocratic School of Medicine'in kurucusu olarak, genellikle Batı dünyasındaki tıp etiğinin en erken ifadesidir. Hippocrates ünlü bir doktor olmasına rağmen, onun adından bir söz gereklidir, çünkü katkıları olmadan, daha sonraki dönemin birçok doktorları ayırt edilemezdi. (11).

Galen, Hippocrates'ten sonra tıp tarihinde ikinci en önemli doktor olarak kabul edilir. Pergamos'ta doğdu (Galen of Pergamos) ve 2'de Roma İmparatorluğu'nda yaşadı.^2. Yüzyıl AD. Tüm tıp uzmanlıklarına dahil olmak üzere, kalbin anatomisini, vens, arterleri ve solunum sistemini inceledi ve birkaç yanlış varsayım yapmış olsa da, farmakoloji, anatomi, fizyoloji ve patolojiye büyük katkı sağladı. Galen, vücudun işlevinde bir değişiklik, birçok hastalık için birçok farklı ilaç geliştirdiğine inanıyordu. Ayrıca karaciğerin hemopoiesis için sorumlu organ olduğuna inanıyordu. Galen'in tedavileri ve inançları 15 yaşına kadar hüküm sürdü.^- Yüzyıla kadar, Galen'in öğretisine karşı herhangi bir gözlem reddedilmiştir. (11, 13, 14).

Bithynia'nın asclepiadesleri Galen'den daha az biliniyor, tıpta rasyonel görüşlere rağmen. 1 yaşındayken yaşadı.^{st st} Yüzyıl BC. Kontemporerler tarafından “öğrençlerin eksikliği” olarak tarif edildi, akut ve kronik aşamalarda hastalıkları ayırt etmek ve tonik ve konik arasındaki nöbetleri ayırt etmek ilkti. Ayrıca zihinsel hastalığı inceledi ve illüzyondan ayırt etti. İnsan vücudunun moleküllerin oluşturduğu inançları nedeniyle moleküler tıp babası olarak kabul edilir ve bir tracheotomi gerçekleştirmek için ilk doktor olarak kredilenir - ancak prosedür 3600 BC tabletlerinde tasvir edilmiş olsa da (10, 15).

Oribasius bir yazardı ve Roma imparatorunun kişisel doktoru Julian the amailte. Galen (320-403 AD) sonra iki yüzyıl yaşadı ve erken Bizans tıbbının en önemli temsilcisi oldu. Pergamum'da doğdu ve Alexandria'da tıp okudu ve çağın en tanınmış figürlerinden biri oldu. Onun karakteristik yaklaşımı, hastalığı mantıksal yöntemlerle kontrol yoluyla rasyonel tedaviydi. Onun çalışması, Bizans tıbbi yazarları tarafından sürekli olarak alıntılandı ve doktorlar da dahil olmak üzere birçok bilim insanı etkileyen batıl ve büyüden kurtulmuş olduğuna inanılıyor. "Yunanca tıbbın son büyük" unvanına sahiptir (Mann, 2012; Vassilyadi, 2013).

Alexandria'nın Stephanus 7 önemli bir rakamdır.^- Yüzyılın Bizans tıbbı, farmakolojide birkaç önemli katkı yaptı. O, hakim Hristiyanlığın uzun döneminde yaşadı, felsefe, astronomi,öğrenme ve tıp. Heraclius mahkemesinde saygın bir kamu görevlisi olmak, Stephanus genellikle “Universal Philosopher” olarak yazılardan bahsedilir. Özellikle, bir alchemist olarak bilinir, çünkü çeşitli hastalıkları tedavi etmek için farklı eczane yöntemleri ve maddeleri birleştirmek için değerli çabaları. (15–17).

Abū Bakr Muhammed bin Zakariyyā al-Rāzî'nin Pers kökenleri vardı ve Doğu'da ilaç uyguladı (854-925 AD). En ünlü Arap şifacılarından biriydi ve mizah teorisini başka bir hastalıktan ayırt etmek için ilk doktor. Küçükpox ve measles hakkında ilk kitapları yazmak, bulaşıcı hastalıkların özelliklerini tanımlamak, karakterlerini ayrıntılarıyla tanımlamak için bilinir. Kardinalistlerin ameliyattan kaçınmaları ve Arap ve Avrupa kültürlerinin 16 yaşına kadar etkilenen ilaçlarından kaçınmaları için taahhütlerini dile getirdi.^- Yüzyıl yüzyıl yüzyıl (13, 18)İbn el-Nafis, 13 yaşında yaşayan tıp tarihinin bilinmeyen bir figürdür.^- Yüzyıllar ve Suriye'de tıp uygulandı. Avicenna ve Galen'in görüşlerini, Arap dünyasında küçük kan dolaşımı konusundaki görüşlerini ilk kez yasakladığı bir zamanda tartıştı, ancak yakında öğretilmesi yasaklandı. Tipik araştırmaları ile karakterize edildi, önyargılar ve dokrinal inançlar olmadan gerçeği arıyordu. İlk doktor olmak için kanın kan dolaşımını tanımlamak için ünlüdür. (16, 18). Pietro d'Abano, 13 yaşındayken yaşayan Padua Üniversitesi'nde bir felsefe profesörüydü.^- Yüzyıl. O, Aristoteles, Galen, Avicenna ve Averroes tarafından gözlem ve neden edilen tüm tıbbi bir sistem yaratmaya çalıştı. Zamanlarının kültürü tarafından etkilendi ve sihirli ve astroloji ile ilgiliydi, ancak mevcut teknik yöntemlere güvendiği zaman onları uyguladı. “Conciliator Farklıiarum, quæ inter Philosophos et Medicos Versantur” kitabının yazarı ve “Liber de venenis” kitabını yazdı. Birkaç yıl sonra daha sonra, hapse ve ölümüne yol açan bir kehanetle suçlanıyordu. (19–21)Henry de Mondeville, 13 yaşında ünlü bir Fransız doktoruydı.^- Yüzyıl. Cyrurgia (Surgery) yazarıdır ve öncelikle 13'ün ikinci yarısında ameliyatla uğraştı.^- Yüzyıl. "Tanrısal Grace aracılığıyla ameliyatların bölünmesini" iddia edenlere ayrılmış olmak, solunum tüberkülozunun ölümüne kadar cerrahinin bölünmesini önlemeye çalıştı. “Fransız cerrahisinin babası” olarak kabul edilir, ancak yakında daha ünlü Guy de Chauliac ve kitabı “Chirurgia Magna” (Glick, 1952; Mann, 2012; “The cerrah ve azizler: Henri de Mondeville ilahi iyileşmede.” Paracelsus (Theophrastus von Hohenheim) 1541'de Einsiedeln bölgesinde doğan Alman Rönesansının bir İsviçre doktoruydı. Gerçek adı sadece tıbbi yayınlar için kullanılıyordu, “Paracelsus” pnym tıbbi olmayan amaçlar için kullanıldı ve ilk olarak “Nükleer’deki politik-astrolojik karakterin Practica'sında fark edildi. Deney ve gözlem için büyük önem verdi ve scholasticism için tutkuyla savaştı. Ayrıca tedavi amaçlı kimyasal maddeler kullanarak tıpta katkıda bulunan doktorlardan biriydi. Galen'in bir eleştirmeniydi ve belirli organlar tarafından madde metabolizması hakkındaki ilk varsayımları yaptı. Biyoloji ve kimyayı birleştirmek ona “ toksikolojinin babası” olarak kredi verdi ve uyuşturucuyu tanımlayan ve uyuşturucu testleri için deneysel hayvanları teşvik eden doz olduğunu iddia etmek için, şimdi toksikoloji olarak kabul edilen şeyi yarattı. (9, 23, 24)Ancak bu dönemde birçok doktor tıbbi katkı yaptı, bu büyüklükteki bir makaleden bahsetmek imkansız. Tıp tarihi, küresel bir sistem hakkında yakınlaşır. Tıbbi konular, yeni fikirlerin ve tekniklerin tanıtılması da dahil olmak üzere bir toplumdaki etkileşimlerin genel bir bakışını sağlar. Problem, toplumun en temel ve açık yönlerini, sağlık ve hastalık, zenginlik ve yoksulluk ve yetersizlik anlamına gelmektedir. Her tarihsel dönemde insanlar doğum, yaşlanma ve ölüm sorunlarıyla karşı karşıya kaldılar ve bu sorunlara karşı direniş geliştirdiler.

Tıpta Dinlerin Etkisi

Toplantı ve toplum yaratma çabası, hayvan evcilleştirilmesi tarafından daha fazla yardımcı olan doğrudan bir iletim yoluyla hastalıkların yayılmasını sağladı. (25).

Tüm bu açıklanmamış hastalıklara fiziksel felaketleri birleştirmek, ilkel insanlar bu fenomenleri açıklamak için doğaüstü güçlerin kavramını yarattılar ve zaman geçtikçe, bu güçleri taklit ettiler ve hayvan ve insan kurbanları gibi çeşitli şekillerde ve törenler yoluyla ilerlemeye çalıştılar. Büyücüler bu ritüelleri kötüyü, özellikle de hastalıkları başlatmak için gerçekleştirdiler. Bununla birlikte, toplum kültürünü geliştirdi ve nüfusunu artırdı ve Tanrı'nın aracıları papazlar olduğundan, dinin iyileşme rolünü üstlenmeye başladı, özellikle rahipliğin bazı üyelerinin deneyimlerine dayanarak. (6, 26).

Tıpın papazlıktan bağımsız olduğuna dair bir inanç olsa da, Mısır'daki tıp okullarının yeri tam tersini kanıtlıyor. Tıp (özellikle cerrahi) ve din arasındaki bağlantı, özellikle dini amaçlar için yapılan, rahipler ve büyücülerin her ikisi de doktorlar olarak kabul edilirken, görünüşe göre orijinal yeteneklerini korurlardı. (9)Benzer bir durum, Mezopotamyalılar’ın da hastalıkların Tanrılara ve kötü ruhlara bağlı olduğuna inanıyordu, bu tanrılardan bazıları da şifalı bir karaktere sahip. (9).

Eski İsrailliler de tıp ve din arasında güçlü bir bağlantı vardı. Onların ilacı, her iki cezayı hastalık biçiminde kontrol eden ve refah şeklinde ödüllendiren eşsiz tanrılarıyla mükemmel bir şekilde ilişkilendirilmiştir. Eski İsrail'deki rahipliğin eski dünyanın başka bir prensibinden daha büyük gücü topladığı kesin olarak inanılıyor (Glick, 1952). 4 Önce^- Yüzyıl B.C., Hinduizm'in en eski yazılarında ortaya çıktığı gibi, Hint tıbbı dini inançlara egemen oldu (27)İyileştirme, ampirik tıp yoluyla geliştirildi, özellikle yara tedavisi ve rhinoplasti ve tıp tarihinde ilk hastane kuruldu. (28). Dini-philosophical inançlar Çin'de de ilaç etkilemiştir. Tamamen yok olmadan, din tıp performansında baskın bir rol almadı ve sadece hafif bir etkiyle, antik gelenekler güçlü ve şiddetliydi (29, 30)Yin ve Yang felsefesi, Shang hanedanına geri döndü, çeşitli vücut işlevlerine genişletildi, hastalığın belirtilerini haklı çıkardı. (31).

Eski Yunanlılar, hastalığın Nemesis’in yolu olduğuna inanıyorlardı (küresel aşırı veya aptalca gurur duyanlara karşı ceza veren tanrıçalar ya da aşırı güven verenler için tehlikeli olan) (32)Zaman geçtikçe, Tanrıların geri kalanı bu kapasiteyi elde etti, ancak Nemesis “ yargıcı” ünvanını korudu. Tanrıların iyiliği kazanmak, ilahi adaletten kaçınmak ve değerli tedavi bulmak için, insanlar kurbanlar taşıdı, dua etti ve sihir uyguladılar. (32, 33)Ancak, 5 ile^- Yüzyıllar, Yunan tıp uygulayıcıları vücut işlevlerine ilgi duymaya başladı, belirtilerin hastalıkla ilişkilerini araştırdı ve ilahi müdahalelerde kalmak yerine makul muamelelere daha fazla yer verdi. Bununla birlikte, mantıksal açıklamalara yönelik eğilim sıfırdan başlamadı. İlk olarak, ipek yolu, Çin uygulayıcılarının bilgilerini Akdeniz denize yaymasına izin veriyor (34)Rahipler ve iyileştiriciler yeni inançlara ve tekniklerini aydınlattı, yeni ampirik, etik ve kanıtlanan bilime yol açarak, Hippocrates tarafından daha sonra geliştirildi. (35)Roma İmparatorluğu'nun büyüklüğü büyük tıbbi başarıların bir dönemini işaret ediyor. Tıp yavaş yavaş numeral cerrahi aletlerin yaratılmasıyla mühendislik yoluyla gelişmiştir, modern tıp okulları ve tıp bölümü uzmanlıklara dalmıştır.(36)Ancak, illerin aniden ve bol zenginlikleri nedeniyle, toplumlar parçalanmaya başladı. Bu atmosfer içinde, salgınlar Roma İmparatorluğu ülkeleri aracılığıyla genişletildi, nüfus arasında sürekli bir ölüm korkusu yarattı ve doktorlara güven ortadan kayboldu.

Sonuç olarak, batıl inançlar yayıldı ve dini düşünce bir kez daha tekrar hakim oldu (23)Bu düşünce biçimi de Bizans İmparatorluğu döneminde gözlemleniyor, acının cezadan daha fazla ilahi bir test olduğu düşünülüyor. Bununla birlikte, obscurantizme rağmen, hastaneler Hıristiyan inanç ve uygulamaya göre kuruldu ve ayrımcılık yapmadan tüm insanlara bir destek sağladı. (9).

Aynı zamanda, Asya kültürleri yeniden canlandı ve bu yüzden hızla büyüyen Çin tıbbı yaptı. Aynı zamanda, Pers İmparatorluğu - kesinlikle dini olsa da - diğer dinlere hoşgörü gösterdi ve farklı inançlardan mülteci doktorlar için bir barınak haline geldi, Byzantium'da inançlarından dolayı baskılandı. Sonuç olarak, Farsça tıbbı 5 arasında çiçeklendi.^- 6. yüzyıl (37, 38)Erken görünümünde, Arap-İslami medeniyeti, Yunan, Farsça, Hint ve Roma geleneklerinden tıbbi bilgi bütünleştirmek için hoşgörüsüz ve hoşgörülü idi. İslam altın çağında (8.^--13 yüzyıl) İslam bilimsel dünya kültürel zirveye ulaştı, Yunan ve Arapça tıp metinlerinin çevirilerini tedarik etti, Avrupa'ya teknolojik yenilikler. Bilgelik Evi, Caliph Harun al-Rashid tarafından bir kütüphane olarak kurulan büyük bir entelektüel merkezdi, bu birçok kitap insanlık, tıp, matematik, alchemy ve İslam Altın Çağında en büyük kitaplardan biriydi. (39, 40).

Bununla birlikte, Orta Çağlar kriusades ve Reconquista döneminde ilerledi ve Hıristiyan ve İslam ilişkileri bozuldu ve iki kültür arasında sadece sınırlı doğrudan etkileşim vardı. (41, 42). Artan il özerkliği ve sık sık isyanlarla, Arap uygarlığı kaybolmaya başladı. Bu durum, anti-philosophical Ash'arism okulunun yükselişine doğrudan Arapça biliminin çöküşüne yardımcı oldu. (43)İslam İmparatorluğu'nun İslam dininin inançlarına uygun olduğu ve Ash'aritler'in yükselişine uygun olarak haklı çıkmaması için, Kur'an'a kabul etmeyen her bilimsel araştırma veya orijinal burs reddedildi. Son olarak, jeopolitik faktörler Abbasid Caliphate'nin 1258 AD'deki Moğollar tarafından Bağdat'ın kuşatmasıyla parçalanmasına yol açtı, kültürel refah dönemi sona erdi. (44).

4'ten beri^- Yüzyıllar, batı tıbbı dinine derinden etkileniyor ve daha önce de belirtildiği gibi, rahipler bunu 13 yaşına kadar gerçekleştiriyor.^- Yüzyıl. Christian Church manastırları kurdu, ilk önce hastalara tedavi etmek ve daha sonra doktorlar için eğitim sağlamak için (45)16. 16.^--17 yüzyıl agresif bir şekilde modernitenin herhangi bir biçimine karşı dini döndü. Katolik Kilisesi ile çatışmaya giren dini inançlara karşı olan insanlar, burada sayıldığı için cezalandırılmışlardı. Birçok hasta hapse atıldı, asıldı, sürgün edildi, yakıldı (46)Bilim olarak tıp, 18'in sonunda tekrar gelişmeye başladı.^- Yüzyıllar rasyonelliğin yaygınlığı ile. Bu, Encyclopaedists, Fransa'da aydınlanma ve dini öğretmenlerden ayrılığa kavuştu. (38).

Tıp tarihi yıllar boyunca hasta ve doktor değerlendirmesi olarak düşünülebilir. Hastanın Prudence ve bakımı, doktorun tarihsel rolünün hayati parametreleridir. İncelenen sorular, sanatın ve tıp biliminin temel yönleri ile ilgilidir; soaring maliyetleri, erişim ve sağlık hizmetleri sistemleri ve sosyal yapılardaki eşitlik. Ülkelerdeki sağlık bakım sistemlerinin değerlendirilmesi, insanların yükselen maliyetlerden kaynaklanan depresyonun, yerine getirilmemiş beklentilerin, sosyal faydaların ve yüklerin haksız dağılımının ve kaynakların kısıtlamalarının ortaya çıktığını ortaya koymaktadır. Bir dünyada büyüme, yönetişim, yoksulluk, ekonomik eşitsizliğin yeni yüksekliklere ulaşması, yolsuzluk ve kadınların haklarının küresel işlerin merkezi soruları olarak devam etmesi, tıp tarihindeki gelişmiş çalışma talebi daha yüksek olmamıştı.

Sonuç Sonuç Sonuç

Geliştirme gelişmiş ve daha gelişmiş bir koşul ileriye dönük olarak, gelişmiş ekipman yaratılmasıyla her zaman iç içe geçmiş değildir. Tarih boyunca, din hem bir serbestlik hem de olumsuz rolü olduğunu kanıtladı. Dini inançlar, eski uygarlıklar tarafından tıpa yönelik sürüş güçlerinden biriydi, ancak elde edilen bilgileri sınırlıydı, çünkü dini süreçler (örneğin, organları anlamak yerine koruma için) kullanıldı. Dini kurumların yaratılması doktorlar için eğitim sağladı, itiraf ve vaaz yoluyla psikolojik destek teklif etti ve modern hemşirelerden sorumludur. Birçok dini merkez, kütüphaneler olarak işleterek ve yüzyıllardır el yazmaları ile bilgi iletmiştir. Ancak, aksi takdirde terapiyi göze alamayan insanlar için tıbbi bakımı teşvik eden din olsa da, dinin rolü jeopolitik çıkarları ve emperyalist rakipleri tatmin etmek amacıyla sıklıkla parasızdı. Din, Galen ve Hippocrates fikirlerini yüzyıllardır öğretti ve kimse bu öğretilerde hataya meydan okumaya cesaret edemezdi çünkü kilise Tanrı'nın sözlerini yansıtıyordu. Birçok bilim insanı bilime ve tıbbı ilerlemeye zorladı ve din genellikle bu çabaları kınadı.